Jan 19 • 13M

കാലാതീതമായി നിലനിൽക്കുന്ന പൂർവ്വികാരാധനയുടെ തിരുശേഷിപ്പുകൾ.

വെമ്പലനാട് ചരിത്രം - എപ്പിസോഡ് 3

1
 
1.0×
0:00
-13:26
Open in playerListen on);
History For Everyone
Episode details
Comments

യോയുഗത്തിലെ മനുഷ്യരിൽനിന്ന് ആധുനികമനുഷ്യനിലേക്കുണ്ടായ ചരിത്രപരിണാമത്തിന്റെ കടമ്പ ലഭ്യമല്ലാത്തതിനാൽ പലരും വംശനാശം വന്നവർ അഥവാ ലോസ്റ്റ് ട്രൈബ് എന്ന് വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും മലയാളികളുടെ മാതൃസ്വത്വമന്വേഷിച്ച് പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചാൽ അയോയുഗത്തോളം എത്തുമെന്നത് ഉറപ്പാണ്. പൂർവ്വികാരാധന മുഖ്യമായിരുന്ന അവരുടെ സംസ്‌കാരത്തിന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകൾ എന്ന വിധം പലതരം ആചാരങ്ങളും ഇന്നും മലയാളികൾ പിന്തുടരുന്നുണ്ട്.

പൂർവ്വികാരാധന കേരളത്തിലെ മിക്കവാറും എല്ലാ സമൂഹങ്ങളിലും നേരിയ ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകളോടെയും ആചാരവ്യത്യാസങ്ങളോടെയും ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. പെരുങ്കൽസംസ്‌കാരത്തിന്റെ ഭാഗമായ അയോയുഗത്തിലെ അവശേഷിപ്പുകളായി കണ്ടെടുക്കപ്പെട്ട നടുകൽ എന്ന സ്മാരകശില, മുനിയറ, നന്നങ്ങാടികൾ തുടങ്ങിയവ അക്കാലത്തെ പൂർവ്വികാരാധനയുടെ കാണപ്പെട്ട തെളിവുകളാണ്.

നന്നങ്ങാടി


അക്കാലത്ത് മരണപ്പെട്ട ഗോത്രത്തലവൻമാരുടെയോ മറ്റു ബഹുമാനിത വ്യക്തികളുടെയോ ഓർമ്മയ്ക്കായാണ് ഈ സ്മാരകങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. ഇവയുടെ മുന്നിൽ ദീപങ്ങൾ തെളിച്ചോ പന്തങ്ങൾ ഉഴിഞ്ഞോ വിവിധ ആചാരങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ടാകാം. മരിച്ചവരുടെ ആത്മാക്കൾ ജീവിച്ചിരിക്കുമെന്നും ആ ആത്മാക്കളാണ് തങ്ങളെ രക്ഷിക്കുന്നതെന്നും വിശ്വസിച്ചവരായിരുന്നു ആദിമ മനുഷ്യർ. പൂർവ്വികരെ ആരാധിക്കുന്നതിനായി അവരുടെ ശരീരാവശിഷ്ടങ്ങൾ സംസ്‌കരിച്ച സ്ഥലം കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള ആരാധനയ്ക്കായിരുന്നു പ്രാധാന്യം. ഇതര ദേവതാസങ്കല്പങ്ങൾ അക്കാലത്ത് ഉരുവപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. നടുകല്ലിനും മുനിയറയ്ക്കും മറ്റും മുന്നിൽ ഒത്തുകൂടി മരിച്ചവരുടെ ആത്മാവിന്റെ പ്രീതിക്കായി അവർ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ആഹാരവസ്തുക്കൾ ഒരുക്കി സമർപ്പിച്ചുള്ള ആരാധനാ രീതികളായിരിക്കാം നടന്നിരുന്നത്.

ഇതര ശിലായുഗ സംസ്‌കാരങ്ങളിൽ നിലവിലിരുന്നതായി അനുമാനിക്കുന്ന ഒരു ശവസംസ്‌കാര രീതിയുണ്ട്. കാട്ടിനുള്ളിൽ തുറസ്സായ ഒരിടത്ത് മരക്കമ്പുകൾ കൊണ്ട് ഉയർന്ന ഒരു തട്ടുണ്ടാക്കി മൃതശരീരം അവിടെ കെട്ടിവയ്ക്കുന്നു. മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും കീടങ്ങളുമൊക്കെ ഭക്ഷിച്ച ശേഷം ജീർണ്ണിച്ച് അവശേഷിക്കുന്ന അസ്ഥിഖണ്ഡങ്ങൾ ശേഖരിച്ച് പിൻമുറക്കാർ മൺകലങ്ങളിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നു. എന്നാൽ കേരളത്തിൽ നിന്നു കണ്ടെത്തിയ അസ്ഥിഖണ്ഡങ്ങളിൽ മിക്കതും ദഹനപ്രക്രിയയ്ക്ക് വിധേയമായതാണ് എന്നാണ് തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ഈ മൺകലങ്ങളാണ് ആചാരങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ കാവുകളിലെ മുനിയറകളിൽ നിക്ഷേപിക്കുന്നത്. ഒരടിക്കുമേൽ കനവും ആറോ ഏഴോ അടിയോളം നീളവും വീതിയുമുള്ള കരിങ്കൽപാളികൾ ചതുരത്തിൽ ചേർത്തുവച്ചാണ് മുനിയറ അഥവാ പഴുതറ നിർമ്മിക്കുന്നത്. പാറക്കെട്ടുകളോടുകൂടിയ മലമ്പ്രദേശങ്ങളിൽ ഈ പാളിക്കല്ലുകൾ അടുക്കിക്കെട്ടി ചതുരാകൃതിയിലുള്ള പെട്ടി പോലെ മുനിയറ നിർമ്മിക്കുന്നു. താഴ്‌വരപ്രദേശങ്ങളിൽ പകുതിയും മണ്ണിനടിയിലായ സ്ഥിതിയിലുള്ളവയാണ്.

അറയിൽ അസ്ഥി നിറച്ച മൺകലവും പരേതൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ആയുധങ്ങളും കല്ലിലുള്ള ആഭരണങ്ങളും ഉണങ്ങിയ പഴങ്ങളും ധാന്യങ്ങളുമൊക്കെ നിറച്ച മൺകലങ്ങളും നിക്ഷേപിച്ച ശേഷം മറ്റൊരു കൽപ്പാളി കൊണ്ട് മൂടുന്നു. ഈ മുനിയറയുടെ ഒരു വശത്തായി ഒരു പഴുത് അഥവാ ദ്വാരമുണ്ടാകും; പരേതന്റെ ആത്മാവിന് സൗകര്യം പോലെ പുറത്തുപോകാനും വരാനും!


പൂർവ്വികാരാധന കേരളത്തിലെ മിക്കവാറും എല്ലാ സമൂഹങ്ങളിലും നേരിയ ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകളോടെയും ആചാരവ്യത്യാസങ്ങളോടെയും ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. പെരുങ്കൽസംസ്‌കാരത്തിന്റെ ഭാഗമായ അയോയുഗത്തിലെ അവശേഷിപ്പുകളായി കണ്ടെടുക്കപ്പെട്ട നടുകൽ എന്ന സ്മാരകശില, മുനിയറ, നന്നങ്ങാടികൾ തുടങ്ങിയവ അക്കാലത്തെ പൂർവ്വികാരാധനയുടെ കാണപ്പെട്ട തെളിവുകളാണ്.


ഇത്തരം സ്മാരകങ്ങൾ ആദിമസംസ്‌കാരങ്ങളുടെ ഭാഗമായി ലോകത്തെമ്പാടും കാണപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഈജിപ്തിലെ പിരമിഡുകളിൽ ഇതേ രീതി കാണുന്നു. മെസപ്പൊട്ടോമിയൻ സംസ്‌കാരം നിലനിന്ന പശ്ചിമേഷ്യയിൽ പല ഭാഗത്തും സമാനമായത് കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.

പരേതരായ പൂർവ്വികരുടെ അസ്ഥിഖണ്ഡങ്ങൾ ശേഖരിച്ച് മൺകുടത്തിലാക്കി കല്ലറകളിൽ വച്ച് ആരാധിക്കുന്നതിന്റെ പരിഷ്‌ക്കരിച്ച ലഘുരൂപമാണ് പഴയ തറവാടുകളുടെ മുന്നിൽ ഇന്നും കാണുന്ന അസ്ഥിത്തറകൾ! അനാദികാലം മുതൽ പിന്തുടർന്നു പോരുന്ന ഈ സങ്കല്പം പിതൃസ്മരണയ്ക്കായി നിലനിൽക്കുന്ന ഏറ്റവും പഴക്കമേറിയ സാംസ്‌കാരിക അടയാളമാണ്.

ഏറ്റുമാനൂരിന് പടിഞ്ഞാറായുള്ള നീണ്ടൂരിലെ ആക്കാംകുന്നിൽ ഒരു പഴുതറയുടെ അവശേഷിപ്പുകൾ കാണാനാവും. ഏതാണ്ട് നശിപ്പിക്കപ്പെട്ട നിലയിലാണത്. ഉയർന്ന കുന്നിന്റെ മുകളിലായി ഒരു സമതലപ്രദേശം. ഈ കുന്നിലേയ്ക്കുള്ള യാത്ര ചെയ്യുന്ന സൂക്ഷ്മഗ്രഹണശേഷിയുള്ള ഒരു ചരിത്രാന്വേഷിക്ക് ആദിമമനുഷ്യന്റെ അധിവാസമേഖലകൾക്ക് പൊതുവായുള്ള ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ പ്രത്യേകതകൾ ഇവിടെയും ബോധ്യപ്പെടും.

കുന്നിൻമുകളിലെ ഒരു പുരയിടത്തിൽ മണ്ണിൽ പുതഞ്ഞുകിടക്കുന്ന മുനിയറയുടെ മേൽഭാഗത്തിന്റെ മൂന്നു വശങ്ങൾ കാണാം. ഇടതുവശത്ത് മണ്ണിനടിയിൽ താഴ്ന്നുകിടക്കുന്ന മറ്റൊരു മുനിയറയുടെ ഭാഗവും കാണാം. ഈ മുനിയറയുടെ മേൽമൂടി പ്രദേശവാസികൾ പൊട്ടിച്ചെടുത്ത് കയ്യാല കെട്ടി. ബാക്കിവരുന്ന പരന്ന ഒരു കഷണം അലക്കുകല്ലായി ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്തു! അതൊക്കെയും അതിനടുത്തു തന്നെ കാണാം. മുനിയറയുടെ മൂടിക്കല്ല് പൊട്ടിച്ച് കയ്യാല കെട്ടിയവർക്കും അലക്കുകല്ലിൽ അലക്കിയവർക്കും നല്ല അനുഭവങ്ങളല്ല പിന്നീട് ഉണ്ടായത് എന്ന് അവിടെയുള്ളവർ പറയുന്നു. അതുകൊണ്ട് ആ കല്ലിൻമേലുള്ള അലക്ക് നിർത്തിയത്രെ! എന്തായാലും ഇത്തരം വിശ്വാസങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നതു കൊണ്ടെങ്കിലും മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ പ്രയാണപഥത്തിന്റെ ഈ മഹാസ്മാരകങ്ങൾ സംരക്ഷിപ്പെടുമെങ്കിൽ ആ വിശ്വാസത്തെ തിരുത്താതിരിക്കുന്നതു തന്നെയാണ് നല്ലത്. നീണ്ടൂരിൽ ഇതിനടുത്തു നിന്നു തന്നെ നന്നങ്ങാടികളും കണ്ടെടുത്തിട്ടുണ്ട്. സഹ്യപർവ്വതനിരകളിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി പടിഞ്ഞാറോട്ട് ക്രമേണ സഞ്ചരിച്ച് പുരാതനകാലത്ത് സമുദ്രസാമീപ്യമുണ്ടായിരുന്ന നീണ്ടൂർ വരെ ആദിമമനുഷ്യന്റെ വ്യാപനം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതും പ്രയാണഗതിയിലെ ഓരോ ഇടങ്ങളിലും ജീവിതരീതിയിൽ വന്ന മാറ്റങ്ങളും കണ്ടെടുത്ത പുരാവസ്തുക്കളുടെ സൂക്ഷ്മപഠനത്തിലൂടെ ഇനിയും വെളിവാക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്.

മുനിയറ


നീണ്ടൂരിന് തെക്കുകിഴക്കായി അതിരമ്പുഴക്ക് സമീപമുള്ള വേദഗിരിയിലെ കുന്നിൻമുകളിലും അയോയുഗ മനുഷ്യവാസത്തിന്റെ അവശേഷിപ്പുകൾ കാണപ്പെടുന്നു. കുന്നിൻമുകളിലെ വൃക്ഷലതാദികളുടെ സമ്പന്നതയാൽ കാവു പോലെ കാണപ്പെടുന്ന പരന്നപ്രദേശത്ത് കുത്തി നിർത്തിയ ഉരുണ്ട ഒരു ശിലാസ്തംഭവും ചുറ്റിലും അഞ്ചോളം നീണ്ട ശിലാഖണ്ഡങ്ങളും കാണാം. തൊട്ടടുത്ത് തെക്കുവശത്തായി വള്ളിപ്പടർപ്പിനുള്ളിൽ കരിങ്കൽപ്പാളികൾ ഒന്നിനോടൊന്നു ചേർന്ന് കുത്തിനിർത്തി അതിരു തിരിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു വലയവും കാണാം. ഇതൊക്കെയും ഈ പ്രദേശത്ത് ഗോത്രസമൂഹമായി ജീവിച്ച ആദിമമനുഷ്യന്റെ പൂർവ്വികാരാധനാ സ്ഥാനങ്ങളാണെന്നതിന് സംശയമില്ല. എന്നാൽ പ്രദേശവാസികൾ ചിലരെങ്കിലും പുരാണകഥകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുള്ള വ്യാഖ്യാനങ്ങളിലാണ് വിശ്വസിക്കുന്നത്.

വേദവ്യാസൻ ഇവിടെ തപസ്സനുഷ്ഠിച്ചിരുന്നു എന്നും പഞ്ചപാണ്ഡവരെ വനവാസകാലത്ത് വ്യാസമുനി വേദോപദേശങ്ങൾ നൽകിയിരുന്നതും ഇവിടെ വച്ചായിരുന്നുവത്രെ. വലിയ നടുകൽ വേദവ്യാസനും ചുറ്റുമുള്ളവ പഞ്ചപാണ്ഡവരെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവത്രെ. കൽവലയം പാണ്ഡവർ കളരിയാണ്! കൂടാതെ നിരവധി ഉറവകൾ കാണപ്പെടുന്നത് പഞ്ചതീർത്ഥവും വ്യാസതീർത്ഥവുമൊക്കെയാണ്. കുന്നിന് താഴെയുള്ള പൊയ്കയും അതിന്റെ കരയിലുള്ള ശാസ്താവിന്റെ ക്ഷേത്രവും ഈ ആരാധനാസ്ഥാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുകിടക്കുന്നു. എല്ലാ വർഷവും കർക്കിടകവാവിന് ബലിതർപ്പണത്തിനായി പതിനായിരങ്ങൾ ഈ പൊയ്കയുടെ കരയിൽ തടിച്ചുകൂട്ടുന്നത് അനാദികാലമായി തുടരുന്ന പൂർവ്വികാരാധനയുടെ തുടർച്ചയാണ് എന്നു കരുതുന്നതിൽ തെറ്റില്ല.

ശാസ്ത്രീയമായ നിരീക്ഷണ ഗവേഷണങ്ങളിലൂടെ മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ വികാസപരിണാമങ്ങൾ അനാവരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നതിനു മുമ്പ് ഭൂതകാലത്തേയ്ക്കുള്ള മനുഷ്യന്റെ ചിന്തകൾ ഇതിഹാസങ്ങളിലും നാടോടിക്കഥകളിലുമായി ഉടക്കിക്കിടന്നിരുന്നു. പഞ്ചപാണ്ഡവരുടെയും ശ്രീരാമലക്ഷ്മണൻമാരുടെയും വനവാസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് കേരളത്തിലെ ചരിത്രാവശേഷിപ്പുകളെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്ന പഴയരീതി പലതരം വിശ്വാസത്തെയും ഇതിനോട് ചേർത്ത് രൂപപ്പെടുത്തിയെടുത്തിട്ടുണ്ട്. വേദഗിരിയിൽ മഴയും വെയിലുമേറ്റ് അനേക നൂറ്റാണ്ടുകളോളം നാശമില്ലാതെ നിലനിന്ന സ്മാരകശിലകൾക്ക് സംരക്ഷണമായി തകിട് മേഞ്ഞ പന്തൽപ്പുര വന്നതും മുന്നിൽ ദീപം തെളിക്കാനായി കൽവിളക്ക് സ്ഥാപിച്ചതും വ്യാസനായി കരുതുന്ന നടുകല്ലിൽ ഭസ്മം പൂശി പട്ടുചുറ്റിയിരിക്കുന്നതും ഇത്തരം വിശ്വാസങ്ങളുടെയും ആരാധനയുടെയും ഭാഗമാണ്. ചരിത്രത്തിന്റെ കണ്ടെത്തലുകൾ ഇതിൽ നിന്ന് വേറിട്ടു തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.


ശാസ്ത്രീയമായ നിരീക്ഷണ ഗവേഷണങ്ങളിലൂടെ മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ വികാസപരിണാമങ്ങൾ അനാവരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നതിനു മുമ്പ് ഭൂതകാലത്തേയ്ക്കുള്ള മനുഷ്യന്റെ ചിന്തകൾ ഇതിഹാസങ്ങളിലും നാടോടിക്കഥകളിലുമായി ഉടക്കിക്കിടന്നിരുന്നു.


കോട്ടയം ജില്ലയിൽ തന്നെ ഉഴവൂരിന് സമീപം കുടക്കച്ചിറയിൽ പുരാതനമായ മഹാവിഷ്ണുക്ഷേത്രത്തിന്റെ പുനരുദ്ധാരണസമയത്ത് ക്ഷേത്രസങ്കേതത്തിലെ മണ്ണെടുത്ത് മാറ്റിയപ്പോഴാണ് നിരവധി നന്നങ്ങാടികൾ കണ്ടെത്താനായത്. എല്ലാം തന്നെ ജെ.സി.ബി യുടെ പ്രയോഗത്താൽ ഉടഞ്ഞുപോയിരുന്നു. നാല് അടിയോളം ഉയരവും രണ്ടരയടി വ്യാസവുമുള്ള കറുത്ത് കനം കുറഞ്ഞ മൺഭരണികളാണ് കണ്ടെടുത്തത്. അവയുടെ ഉള്ളിൽ ചെറിയ മൺപാത്രങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇരുമ്പായുധങ്ങൾ തുരുമ്പുതൂളുകൾ ആയി മാറിയിരുന്നു. മറ്റൊരു അവശിഷ്ടങ്ങളും അതിനുള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സമതലപ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് ശിലാനിർമ്മിതികളേക്കാൾ മൺപാത്ര നിർമ്മിതികളാണ് കാണാൻ കഴിയുന്നത്. മുനിയറകളിലും നന്നങ്ങാടികളിലും സൂക്ഷിക്കുന്ന വസ്തുക്കൾ പരേതരുടെ അസ്ഥിഖണ്ഡങ്ങളും അവർ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ആയുധങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ഭക്ഷണസാധനങ്ങളും ആയതിനാൽ ഇവയൊക്കെയും ശവസംസ്‌കാരരീതിയുടെ ഓരോ കാലത്തും മാറി മാറിവന്ന മാതൃകകളായി വിലയിരുത്താവുന്നതാണ്. കരിങ്കല്ലിന്റെ ലഭ്യത കുറഞ്ഞ സമതലങ്ങളിൽ കളിമൺ നിർമ്മിതികളിലേക്ക് പരിണമിച്ചതാവാം.

കോട്ടയത്ത് പുല്ലരിക്കുന്നിൽനിന്ന് കണ്ടെടുത്ത ഒരു നന്നങ്ങാടി മഹാത്മാ ഗാന്ധി സർവ്വകലാശാലയുടെ സ്‌കൂൾ ഓഫ് സോഷ്യൽ സയൻസിന്റെ ക്യാമ്പസിൽ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. കോട്ടയം പട്ടണത്തിന്റെ ഹൃദയമായ തിരുനക്കര കുന്നിന്റെ ചെരുവുകളിൽ നിന്ന് പലപ്പോഴായി നന്നങ്ങാടികൾ കിട്ടിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അപ്പപ്പോൾ തന്നെ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടതിനാൽ സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

അയോയുഗസംസ്‌കാരത്തിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി നാടുവാഴിത്തകാലത്തോളം തുടർന്ന പരമ്പരാഗത ഇരുമ്പുരുക്കു സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ തെളിവായി കോട്ടയം ജില്ലയിൽ തന്നെ പലയിടങ്ങളിലും പുരാണകീടം എന്ന പേരിലറിയപ്പെടുന്ന അവശിഷ്ടങ്ങൾ കാണാറുണ്ട്. ഇരുമ്പയിരാൽ സമ്പന്നമായ ചുവന്നമണ്ണിൽനിന്ന് ഇരുമ്പ് വേർപെടുത്തി എടുത്ത ശേഷം ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന അവശിഷ്ടമാണ് പുരാണകീടം. കീടക്കല്ല് എന്നുകൂടി അറിയപ്പെടുന്ന ഈ വസ്തു പൊടിച്ച്, വേവിച്ച പച്ചരിയോട് ചേർത്ത് കുഴച്ച് സാവധാനം തേച്ചുപിടിപ്പിച്ചാണ് മൃദംഗത്തിന്റെ വലംതലയിലും തബലയിലുമൊക്കെ ചോറിടുന്നത്. കറുത്ത വൃത്താകൃതിയിൽ കാണുന്ന ഈ ഭാഗത്തുനിന്ന് പ്രത്യേക നാദം പുറപ്പെടുവിക്കാൻ കഴിയും.

ഇരുമ്പുയുഗത്തിലെ മനുഷ്യസംസ്‌കാരത്തിന്റെ തുടർച്ച പിന്നിട് സംഘകാലത്തിലാണ് നാം കണ്ടെത്തുന്നത്. ആദിമഗോത്ര സമൂഹങ്ങളിൽനിന്ന് വളർന്ന് തൊഴിലിനെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയുള്ള വിവിധ സമുദായങ്ങളായി വേർപിരിഞ്ഞാണ് പിന്നീട് മനുഷ്യരെ നാം കാണുന്നത്. വന്നെത്തിയ ദ്രാവിഡരും ആദിമനിവാസികളായിരുന്ന ആദി ദ്രാവിഡരും ഏറിയും കുറഞ്ഞും വർഗ്ഗസങ്കരണം നടന്നാണ് ഓരോ വിഭാഗങ്ങളായി മാറിയത്. മനുഷ്യന്റെ ജീവസദ്ധാരണമാർഗ്ഗങ്ങളായി കൃഷിയും കൈത്തൊഴിലും വളർന്നതോടെ സംസ്‌കാരവും വളർന്നു. ആരാധനാ രീതികളിലും ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളിലും ക്രമേണ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു. വനവിഭവങ്ങൾ ശേഖരിച്ച് കൈമാറ്റക്കച്ചവടം നടത്തുന്ന രീതി നദീതീരത്തെ അങ്ങാടികളിൽ തുടക്കം കുറിച്ചു. നദികൾ സമുദ്രത്തിൽ ചേരുന്ന തുറമുഖങ്ങളിൽ കടൽകടന്നുള്ള സുഗന്ധവ്യഞ്ജനങ്ങളുടെ വ്യാപാരം അനസ്യൂതം തുടർന്നു.


പൂഞ്ഞാർ, കാഞ്ഞിരപ്പള്ളി, കോതമംഗലം എന്നീ പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ റോമൻനാണയങ്ങൾ കണ്ടെടുത്തതിൽ നിന്നു തന്നെ പമ്പയ്ക്കും പെരിയാറിനുമിടയിലുള്ള ഈ ഭൂഭാഗത്തിന് സംഘകാലത്തു തന്നെ സമുദ്രാന്തരവാണിജ്യത്തിൽ പങ്കാളിത്തമുണ്ടായിരുന്നതായി തെളിയുന്നു.


പൂഞ്ഞാർ, കാഞ്ഞിരപ്പള്ളി, കോതമംഗലം എന്നീ പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ റോമൻനാണയങ്ങൾ കണ്ടെടുത്തതിൽ നിന്നു തന്നെ പമ്പയ്ക്കും പെരിയാറിനുമിടയിലുള്ള ഈ ഭൂഭാഗത്തിന് സംഘകാലത്തു തന്നെ സമുദ്രാന്തരവാണിജ്യത്തിൽ പങ്കാളിത്തമുണ്ടായിരുന്നതായി തെളിയുന്നു. കോതമംഗലത്തു നിന്ന് മൂവാറ്റുപുഴയാറ്റിലൂടെ സെമ്‌നെ തുറമുഖം എന്നറിയപ്പെട്ട ചെമ്പിലും, പൂഞ്ഞാറിൽ നിന്ന് മീനച്ചിലാറ്റിലൂടെ കൊരയുരാ തുറമുഖം എന്നറിയപ്പെട്ട കോടിമതയിലും, കാഞ്ഞിരപ്പള്ളിൽ നിന്ന് മണിമലയാറ്റിലൂടെ നെൽക്കിണ്ട തുറമുഖം എന്നറിയപ്പെട്ട നാക്കിടയിലും, തുടർന്ന് പമ്പയുടെ അഴിയിലുള്ള ബെരാക്കെ തുറമുഖം എന്ന പുറക്കാടും വച്ച് വനവിഭവങ്ങളും സുഗന്ധവ്യഞ്ജനങ്ങളും കപ്പൽ കയറി എന്നാണ് ലഭ്യമായ വിവരങ്ങളിൽ നിന്ന് നിഗമനങ്ങളിലെത്തിച്ചേരുന്നത്.

തുടർന്നുവന്ന വാണിജ്യസംസ്‌കാരത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ് ശ്രമണന്മാരായ സാർത്ഥവാഹകസംഘങ്ങളുടെ കടന്നുവരവും ജൈനബുദ്ധമതങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യവും സ്വാധീനവും വായിച്ചെടുക്കാനാവുന്നത്. വ്യക്തമായ തെളിവുകളുടെ അഭാവമാണ് ആ കാലഘട്ടത്തിലേക്ക് മതിയായ വെളിച്ചം പകരാനാവാതെ ആക്കിയിരിക്കുന്നത്. എങ്കിലും കണ്ടെടുത്ത പരിമിതമായ തെളിവുകളും ലിഖിതരൂപത്തിലുള്ള ചരിത്രപരാമർശങ്ങളും അടിസ്ഥാനമാക്കി ആ കാലഘട്ടത്തിലേക്കുള്ള ഒരു എത്തിനോട്ടവും ആവശ്യമാണ്. അവിടേയ്ക്കുള്ള ചരിത്രസഞ്ചാരമാവട്ടെ അടുത്തത്.

തുടരും…

Thanks for reading Historica! Subscribe for free to receive new posts and support my work.