Mar 2 • 10M

വെമ്പൊലിനാട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിച്ചേർക്കപ്പെട്ട നാട്ടുരാജ്യങ്ങൾ (ഭാഗം 1)

വെമ്പലനാട് ചരിത്രം - എപ്പിസോഡ് 10

 
1.0×
0:00
-9:53
Open in playerListen on);
History For Everyone
Episode details
Comments

വെമ്പൊലിനാടിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ അതിരുകൾ പല കാലങ്ങളിലായി മാറിമറിയുന്നതാണ് നാം കാണുന്നത്. പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടുവരെ വെമ്പൊലിനാടിന്റെയും തുടർന്ന് പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടു വരെ വടക്കുംകൂറിന്റെയും തലസ്ഥാനമായിരുന്നു കടുത്തുരുത്തി. ആദ്യകാലത്ത് കിഴക്ക് സഹ്യപർവ്വതത്തിലെ അഞ്ചുനാട് താഴ്വരകളിൽനിന്നു തുടങ്ങി പടിഞ്ഞാറ് വൈക്കം വരെയും വടക്ക് മൂവാറ്റുപുഴയാറു മുതൽ തെക്ക് മീനച്ചിലാർ വരെയും അതിർത്തിയായി കിഴക്കുപടിഞ്ഞാറായി നീണ്ടുകിടന്ന ദേശമായിരുന്നു വെമ്പൊലിനാട് അഥവാ ബിംബലിദേശം.

ഒമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ വെമ്പൊലിനാട്ടിലെ ഭരണാധികാരികളിൽ കിഴക്കൻ പ്രദേശങ്ങളുടെ അധികാരം കൈയ്യാളിയിരുന്ന ശാഖ സ്വതന്ത്രമായി മാറിയതോടെ രാജ്യം വിഭജിക്കപ്പെട്ട് കീഴ്മലനാട് എന്ന നാട്ടുരാജ്യം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. മൂവാറ്റുപുഴയ്ക്ക് കിഴക്കോട്ടുള്ള പ്രദേശങ്ങളാണ് കീഴ്മലനാട്ടിൽ ഉൾപ്പെട്ടത്. തൊടുപുഴയ്ക്കടുത്ത് കാരിക്കോടായിരുന്നു ഈ നാട്ടുരാജ്യത്തിന്റെ ആസ്ഥാനം. എ.ഡി. 1600ൽ ഈ നാട്ടുരാജ്യം വീണ്ടും വെമ്പൊലിനാടിന്റെ പുതിയ രൂപമായ വടക്കുംകൂറിൽ ലയിച്ചു ചേരുകയാണുണ്ടായത്. തുടർന്ന് കാരിക്കോട് വടക്കുംകൂറിന്റെ തലസ്ഥാനവുമായി മാറി.

വെമ്പലനാട് സമീപത്തുള്ള മറ്റു ചെറുനാട്ടുരാജ്യങ്ങളുമായി ചേർന്ന് വിപുലീകരിക്കപ്പെടുന്നത് പെരുമാൾ വാഴ്ചക്കാലത്താണ്. പെരുമാൾവാഴ്ച അവസാനിക്കുന്ന പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിൽ വെമ്പലനാട് രണ്ടായിപ്പിരിഞ്ഞ് വടക്കുംകൂർ, തെക്കുംകൂർ എന്നിങ്ങനെയാകുന്നതും നമ്മൾ കാണുന്നു. വെമ്പലനാടിന്റെ വടക്കായുള്ള കാൽക്കരൈനാട്, കരുനാട് എന്നിവയും തെക്കായുള്ള മുഞ്ഞുനാട്, നൻറുഴൈനാട്, തിരുവാറ്റുവായ്‌നാട് എന്നിവയുമാണ് വെമ്പലനാടുമായി കൂട്ടിച്ചേർക്കപ്പെടുന്നത്.


ഒമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ വെമ്പൊലിനാട്ടിലെ ഭരണാധികാരികളിൽ കിഴക്കൻ പ്രദേശങ്ങളുടെ അധികാരം കൈയ്യാളിയിരുന്ന ശാഖ സ്വതന്ത്രമായി മാറിയതോടെ രാജ്യം വിഭജിക്കപ്പെട്ട് കീഴ്മലനാട് എന്ന നാട്ടുരാജ്യം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. മൂവാറ്റുപുഴയ്ക്ക് കിഴക്കോട്ടുള്ള പ്രദേശങ്ങളാണ് കീഴ്മലനാട്ടിൽ ഉൾപ്പെട്ടത്. തൊടുപുഴയ്ക്കടുത്ത് കാരിക്കോടായിരുന്നു ഈ നാട്ടുരാജ്യത്തിന്റെ ആസ്ഥാനം.


വെമ്പൊലിനാട് വിപുലീകരിക്കപ്പെടുന്നതിന് ആധാരമായ കാരണങ്ങൾ ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് ലഭ്യമല്ല. പെരുമാൾ വാഴ്ചയുടെ ഉത്തര ദിശയിൽ ബ്രാഹ്‌മണാധികാരം ശക്തമാകുകയും അധികാരവികേന്ദ്രീകരണം നടപ്പിലാക്കുകയുമുണ്ടായി. താരതമ്യേന ചെറിയ നാട്ടുരാജ്യങ്ങൾ പരസ്പരം ലയിച്ചോ മറ്റൊരു വലിയ നാട്ടുരാജ്യത്തിലേക്ക് ചേർന്നോ ഇല്ലാതാവുന്നുണ്ട്. ബ്രാഹ്‌മണാധികാരികൾക്ക് അപ്രിയരായതുകൊണ്ടോ ആഭ്യന്തരകലഹങ്ങൾ മൂലമോ സംഭവിച്ചതാകാനും മതി. അതല്ലയെങ്കിൽ ശക്തരായ വലിയ നാട്ടുരാജ്യം ചെറിയവയെ വിഴുങ്ങിയതുമാവാം. കേരളത്തിലെ പഴയ പതിനെട്ടു നാട്ടുരാജ്യങ്ങൾ പിന്നീട് പന്ത്രണ്ടായി ചുരുങ്ങുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിലെത്തുമ്പോഴേക്കും അനേകം പ്രാദേശിക നാടുവാഴികളായ കൈമൾമാരുടെയും സ്വരൂപങ്ങളുടെയും അധികാരത്തിൻ കീഴിൽ അയഞ്ഞ ഭരണസംവിധാനങ്ങളോടെയുള്ള മുപ്പതിൽപരം നാടുകളെയാണ് കേരളത്തിൽ അങ്ങോളമിങ്ങോളം കാണാനാവുന്നത്!

വെമ്പൊലിനാടിന്റെ പുരാതനമായ അസ്തിത്വവും കെട്ടുറപ്പും ചേരസ്വരൂപവുമായുള്ള ബന്ധവുമാകാം മറ്റു രാജ്യങ്ങളെ കൂട്ടിച്ചേർക്കുമ്പോഴും സ്വന്തമായുള്ള അധികാരം നിലനിർത്തുവാൻ കാരണമായത്. ഒമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ നെടുമ്പ്രം തളി ശാസനത്തിൽ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്ന കോതരവി എന്ന പെരുമാൾക്ക് 'വെമ്പലനാട്ടുടയൻ' എന്ന് വിശേഷണം കാണുന്നതിൽ നിന്നു തന്നെ സ്വരൂപവാഴ്ചക്കാലത്തെ വെമ്പൊലിനാടിന്റെ പ്രാമാണികത വ്യക്തമാണ്.

കൊച്ചിക്ക് കിഴക്ക് പെരിയാർ വടക്കേ അതിരായിക്കിടന്നിരുന്ന ചെറിയ നാട്ടുരാജ്യമാണ് കാൽക്കരൈനാട്. ഇന്നത്തെ തൃക്കാക്കരയായിരുന്നു ഈ നാടിന്റെ ആസ്ഥാനം. തൃക്കാക്കരയിൽ നിന്നും കണ്ടെടുത്തിട്ടുള്ള പുരാലിഖിതങ്ങളിൽ നിന്നു മാത്രമേ ഈ പ്രാചീന നാട്ടുരാജ്യത്തെ സംബന്ധിച്ച് എന്തെങ്കിലും വിവരങ്ങൾ ലഭ്യമാകുന്നുള്ളൂ. അധികാര വടംവലികൾ മൂത്ത് പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടോടെ കാൽക്കരൈനാട് ശിഥിലമായതോടെയാവാം വെമ്പലനാടുമായി കൂട്ടിച്ചേർക്കപ്പെടുന്നത്. തൃക്കാക്കരയിലെ പ്രസിദ്ധമായ വാമനമൂർത്തി ക്ഷേത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു രാജവംശമായിരുന്നു ഈ നാട് ഭരിച്ചിരുന്നത്. ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്ന് കണ്ടെടുത്ത രേഖകൾക്ക് ഏറെ ചരിത്ര പ്രാധാന്യമുണ്ട്.


ഒമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ നെടുമ്പ്രം തളി ശാസനത്തിൽ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്ന കോതരവി എന്ന പെരുമാൾക്ക് 'വെമ്പലനാട്ടുടയൻ' എന്ന് വിശേഷണം കാണുന്നതിൽ നിന്നു തന്നെ സ്വരൂപവാഴ്ചക്കാലത്തെ വെമ്പൊലിനാടിന്റെ പ്രാമാണികത വ്യക്തമാണ്.


മലയാളികളുടെ പൈതൃകോത്സവമായ ഓണത്തിന്റെ ഉത്ഭവവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മഹാബലിയുടെ മഹത്യാഗത്തിന്റെ കഥ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്ന മഹാക്ഷേത്രമാണ് തൃക്കാക്കര വാമനക്ഷേത്രം. മലനാട്ടു തിരുപ്പതികളിലൊന്നായ തൃക്കാക്കര ക്ഷേത്രത്തിലെ ദേവനെ കുറിച്ച് വൈഷ്ണവ സിദ്ധനായ നമ്മാൾവാർ തന്റെ പ്രശസ്തകൃതിയായ തിരുവായ്‌മൊഴിയിൽ പാടിപ്പുകഴ്ത്തുന്നതിൽ നിന്ന് കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും പുരാതനമായ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത് എന്നു കരുതാം. ക്ഷേത്രസങ്കേതത്തിൽനിന്നും കണ്ടെടുത്ത പതിമൂന്നോളം ലിഖിതങ്ങളിൽ നിന്നാണ് തൃക്കാക്കര ആസ്ഥാനമായി വാണ ഏതാനും കാൽക്കരൈനാട്ടു രാജാക്കന്മാരെ കുറിച്ച് വിവരങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നത്. ഇതു പ്രകാരം പത്തും പതിനൊന്നും നൂറ്റാണ്ടുകളിലായി കണ്ണൻ പുറൈയ്യൻ, കണ്ണൻ കുമാരൻ, ചാത്തൻ പോഴൻ രവി, ഇയക്കൻ കുൻറപ്പോഴൻ എന്നിവർ നാടു വാണതായി കാണുന്നു.

കാൽക്കരൈ നാട്ടുരാജാക്കന്മാരുടെ കാലത്തു തന്നെ തൃക്കാക്കരയിൽ നിന്നും കിഴക്കോട്ടും വടക്കോട്ടും തെക്കോട്ടും പെരുവഴികൾ പോയിരുന്നു. കിഴക്കോട്ടുള്ളത് കിഴക്കമ്പലത്തുവച്ച് രണ്ടായി പിരിഞ്ഞ് ഒന്ന് പെരുമ്പാവൂരും കോതമംഗലവും പിന്നിട്ട് തട്ടേക്കാട്ടിലൂടെയും മറ്റൊന്ന് മഴുവന്നൂരും മൂവാറ്റുപുഴയും പിന്നിട്ട് തൊടുപുഴയിലൂടെയും സഹ്യപർവ്വതം താണ്ടി മധുരയിലേക്ക് പോയിരുന്നു. വടക്കോട്ടുള്ള പാത ആലങ്ങാടും ചെങ്ങമനാടും കടന്ന് മഹോദയപുരത്തേയ്ക്കായിരുന്നു. തെക്കോട്ടുള്ള പാത തൃപ്പൂണിത്തുറയും കടുത്തുരുത്തിയും പിന്നിട്ട് തൃക്കൊടിത്താനത്തേയ്ക്കുമായിരുന്നു. ഈ പാതയുടെ തൃക്കൊടിത്താനം മുതൽ കടുത്തുരുത്തി വരെയുള്ള ഭാഗമാണ് ഉണ്ണുനീലിസന്ദേശത്തിൽ പരാമർശവിധേയമായിരിക്കുന്നത്.

പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ കാൽക്കരൈനാട് വെമ്പൊലിനാട്ടിൽ ലയിക്കുന്നുണ്ട് എങ്കിലും തൃക്കാക്കരയും സമീപപ്രദേശങ്ങളും പിൽക്കാലത്ത് ഇടപ്പള്ളി കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള ഇളങ്ങള്ളൂർ ബ്രാഹ്‌മണസ്വരൂപത്തിന്റെ ഭാഗമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്.

കാൽക്കരൈനാടിനും പഴയ വെമ്പൊലിനാടിനുമിടയിൽ മൂവാറ്റുപുഴയാറിന് വടക്കായുള്ള ചെറിയ നാട്ടുരാജ്യമായിരുന്നു കരുനാട്. ഇന്നത്തെ മഴുവന്നൂർ, കോലഞ്ചേരി, കടമറ്റം, കുന്നത്തുനാട് പ്രദേശങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന കരുനാടിന്റെ പൂർവ്വ ചരിത്രം ഏറെയൊന്നും ലഭ്യമല്ല. ഇരുമ്പയിര് ഏറെ ലഭിച്ചിരുന്ന മഴുവന്നൂർ പ്രദേശത്ത് പരമ്പരാഗതമായ ഇരുമ്പുരുക്ക് സാങ്കേതികവിദ്യയിൽ വൈദഗ്ധ്യം നേടിയിരുന്ന കരുവാൻമാർ കുടിയേറിപ്പാർത്തിരുന്നു. പണിയായുധങ്ങളും യുദ്ധോപകരണങ്ങളും വൻതോതിൽ ഇവിടെ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കാം. പുരാതന റോമിലേക്ക് ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് ഇരുമ്പ് സമുദ്രമാർഗ്ഗം കയറ്റിയയച്ചിരുന്നതിന് ഏറെ തെളിവുകളുണ്ട്. പിൽക്കാലത്ത് ചൈനക്കാരും ഡച്ചുകാരും ചെമ്പ് ഇറക്കുമതി ചെയ്ത് ഇരുമ്പ് കയറ്റിക്കൊണ്ടുപോയിരുന്നു. കപ്പലുകളുടെ അടിത്തട്ടിൽ കൃത്യമായി അടുക്കിവച്ചിരുന്ന ലോഹക്കട്ടികൾ ജലത്തിൽ കപ്പലുകളുടെ ബാലൻസ് നിലനിർത്താൻ കൂടി സഹായിച്ചിരുന്നുവത്രെ!


ഗ്രീക്ക് പണ്ഡിതനായ മെഗസ്തനീസ് 'ട്രോപ്പിന' എന്നു ബി.സി. 305ൽ പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്നത് തൃപ്പൂണിത്തുറയെയാണ്. രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ റോമൻ ഭൂമിശാസ്ത്രകാരനായ ടോളമിയും പോന്നാട്ട എന്ന് തൃപ്പൂണിത്തുറയെ കുറിച്ച് പറയുന്നുണ്ട്. കരുനാടിനെ കുരുനാട് എന്നും ചില പ്രാചീനരേഖകളിൽ പരാമർശിച്ചുകാണുന്നു.


കാൽക്കരൈനാട് വെമ്പൊലിനാട്ടിൽ ലയിച്ചതിന് ശേഷമാണ് കരുനാട് വെമ്പൊലിനാടിന്റെ ഭാഗമാകുന്നത്. പിൽക്കാലത്ത് കൊച്ചിരാജ്യത്തിന്റെ ആസ്ഥാനമായി മാറിയ തൃപ്പൂണിത്തുറ പതിനൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിനു മുമ്പ് കരുനാട്ടിലെ പ്രധാന തുറമുഖമായിരുന്നുവത്രെ. ഗ്രീക്ക് പണ്ഡിതനായ മെഗസ്തനീസ് 'ട്രോപ്പിന' എന്നു ബി.സി. 305ൽ പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്നത് തൃപ്പൂണിത്തുറയെയാണ്. രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ റോമൻ ഭൂമിശാസ്ത്രകാരനായ ടോളമിയും പോന്നാട്ട എന്ന് തൃപ്പൂണിത്തുറയെ കുറിച്ച് പറയുന്നുണ്ട്. കരുനാടിനെ കുരുനാട് എന്നും ചില പ്രാചീനരേഖകളിൽ പരാമർശിച്ചുകാണുന്നു. ചോറ്റാനിക്കരയിലോ അതിന് സമീപത്തെവിടെയോ ആയിരുന്നു കരുനാട്ടിലെ ഭരണാധികാരികളുടെ ആസ്ഥാനം. തൃപ്പൂണിത്തുറ പൂർണ്ണത്രയീശ ക്ഷേത്രം കരുനാട്ടുരാജാവിന്റെ പരിധിയിലായിരുന്നുവെങ്കിലും പിൽക്കാലത്ത് കൊച്ചിയുടെ അധീനതയിലായി. വീരരവിവർമ്മൻ എന്ന കരുനാട്ടുരാജാവ് 1112ൽ തൃപ്പൂണിത്തുറ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഗോപുരം പണിയുന്നതിന് പെരുമ്പടപ്പു രാജാവിന്റെ അനുമതി തേടുന്നുണ്ട്. നെടുമ്പുറം തളി ശാസനത്തിൽ വെമ്പൊലി നാട്ടുടയൻ എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന കോതരവിയുടെ കാലത്തേതു തന്നെയായ തൃപ്പൂണിത്തുറ ക്ഷേത്രത്തിലെ ശാസനത്തിൽ കരുനാടു വാഴുന്ന ഇരവി ആദിച്ചനെ കുറിച്ചു സൂചനയുണ്ട്.

കരുനാടിന്റെ കിഴക്കൻ പ്രദേശങ്ങൾ വെമ്പൊലിനാടിന്റെ ഭാഗമായിത്തീരുമ്പോൾ തൃപ്പൂണിത്തുറയും സമീപപ്രദേശങ്ങളും കൊച്ചിയുടേതായി തീർന്നു എന്നാണ് കരുതേണ്ടത്. കാൽക്കരൈനാട് വെമ്പൊലിനാട്ടിൽ ലയിച്ചപ്പോൾ തൃക്കാക്കര ഇടപ്പള്ളിയുടെ ഭാഗമായതു പോലെ തന്നെയാകാം ഇവിടെയും സംഭവിച്ചത്. കുന്നത്തുനാട്, കണയന്നൂർ പ്രദേശങ്ങൾ കരുനാട്ടിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. കാൽക്കരൈനാടും കരുനാടും അതിർത്തി പങ്കിട്ടിരുന്നത് എങ്ങനെയെന്നത് വ്യക്തമല്ല. എന്നാൽ ഇരുരാജ്യങ്ങളും വെമ്പൊലിനാട്ടിൽ ലയിച്ചു ചേർന്നതിനു ശേഷം വെമ്പൊലി നാടിന്റെ വടക്കുപടിഞ്ഞാറേ അതിർത്തി നിശ്ചയിച്ചിരുന്നത് മുറിഞ്ഞപുഴ മുതൽ വരാപ്പുഴ വരെ എന്നാണ്. ഇവിടെ മുറിഞ്ഞപുഴ മൂവാറ്റുപുഴയുടെ പതന സ്ഥാനമാണെങ്കിൽ വരാപ്പുഴ പെരിയാർ ആലുവയിൽ നിന്ന് പിരിഞ്ഞ് കൊച്ചി കായലിലേക്ക് ഒഴുകുന്ന പെരിയാറിന്റെ കൈവഴിയാണ്. പരമ്പരാഗതമായ ഈ അതിർത്തി സങ്കല്പത്തിൽ അല്പം അതിശയോക്തി കലർന്നിട്ടില്ലേ എന്ന് സംശയിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

തുടരും…

Thanks for reading Historica! Subscribe for free to receive new posts and support my work.