Feb 4 • 9M

വർഗ്ഗീയവാദി, വിപ്ലവകാരി ലേബലുകളിൽ ഒതുങ്ങാത്ത വാരിയംകുന്നത്ത് കുഞ്ഞഹമ്മദ് ഹാജി

മലബാർ സമര ചരിത്രത്തിൻ്റെ നിഷ്പക്ഷ വായന - ഭാഗം 4

1
 
1.0×
0:00
-8:46
Open in playerListen on);
History For Everyone
Episode details
Comments

ന്താണ് ഹാജിയെ മറ്റ് നേതാക്കളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനാക്കുന്നത്? അല്ലെങ്കിൽ കണ്ട് ശീലിച്ച നായക പരിവേഷങ്ങളിൽ നിന്ന് ഹാജി വ്യത്യസ്തനാകുന്നത് എങ്ങനെ?

ഹാജിയുടെ സമരം വിശാലമായൊരു ലക്ഷ്യത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായി ആരംഭിച്ചതല്ല. ബ്രിട്ടീഷിനോടുള്ള ഹാജിയുടെ പക തീർത്തും വ്യക്തിപരമായ കാരണങ്ങളാൽ ഉടലെടുത്തതാണ്. സ്വന്തം കുടുംബം ഇല്ലാതാക്കിയ ബ്രിട്ടീഷിനെ നശിപ്പിക്കണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചാണ് ഹാജി പോരാട്ടം തുടങ്ങുന്നതെങ്കിലും ശേഷം ഹാജിയുടെ വീക്ഷണങ്ങൾ വിശാലമാകുന്നതു കാണാം. മതാധിഷ്ഠിതമായല്ല ഹാജി കലാപത്തിന്റെ ഭാഗമായത് എന്നതിനു തെളിവായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാവുന്ന മറ്റോരു രേഖയാണ് രാമുണ്ണി മേനോന്റെ മൊഴി. കുഞ്ഞഹമ്മദ് ഹാജി പിടിക്കപ്പെട്ടുന്ന സമയത്ത് മലബാർ കളക്ടറുടെ ഓഫീസിൽ ജോലിചെയ്തിരുന്ന മേനോൻ തന്റെ മൊഴിയിൽ ഇപ്രകാരം പറയുന്നു. 'കളക്ടർ തോമസ് കുഞ്ഞഹമ്മദ് ഹാജിയെ വിചാരണ ചെയ്യുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു, ' നിങ്ങൾ ഖിലാഫത്ത് രാജിന്റെ വലിയ കേണൽ ആണല്ലോ' എന്ന്. അതിന് ഹാജി പറഞ്ഞ മറുപടി,' ഖിലാഫത്ത് എന്റെ വിഷയമല്ല, അത് തുർക്കിയുടെ പ്രശ്‌നമാണല്ലോ, ഞാൻ പോരാടിയതും നേടിയതും സ്വരാജ്യമാണ്'.

ഇവിടെ ഹാജി ഖിലാഫത്തിനെപറ്റിയോ മുസ്ലീം മതരാഷ്ട്രത്തിനെപ്പറ്റിയോ അല്ല, മറിച്ച് സ്വരാജ്യം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ചാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ഇത് ഗാന്ധിയുടെ ആശയമാണ്. 'ഞാൻ ഹിന്ദുക്കളുടെ രാജാവും, മുസ്ലീങ്ങളുടെ അമീറും, ഖിലാഫത്ത് സൈന്യത്തിന്റെ സർവ്വ സൈന്യാധിപനുമാണ്' എന്നാണ് കുഞ്ഞഹമ്മദ് ഹാജി തന്നെത്തന്നെ വിശേഷിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്. അല്ലാതെ ഖിലാഫത്ത് രാജിന്റെ അമീറോ ഖലീഫയോ ആണെന്നല്ല. ഒരു രാജാവിന്റെ പരിവേഷം ഹാജി സ്വയമേ അണിഞ്ഞിരുന്നു എന്നു കൂടി തെളിയിക്കുന്നതാണ് ഈ പ്രസ്താവന. ഇത്തരത്തിലുള്ള വിശേഷണങ്ങളാകാം ഒരുപക്ഷെ ഹാജിക്ക് ഒരു വിപ്ലവനായകന്റെ സ്ഥാനം ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തത്.


മലബാർ കലാപത്തിൽ ഒരേ സമയം വാഴ്ത്തപ്പെടുകയും, ആരോപണങ്ങൾക്ക് വിധേയനാവുകയും ചെയ്യപ്പെട്ട വ്യക്തിയെന്ന നിലയിൽ ഹാജിയെ നിരീക്ഷിക്കുമ്പോൾ, തന്റേതായ ജീവിതാനുഭവങ്ങളാൽ, നിഷ്പക്ഷമായി കാര്യങ്ങളെ കണ്ട ഒരു നേതാവിനെയാണ് കാണാൻ സാധിക്കുക.


'കേരളപത്രിക'യിൽ ഒക്ടോബർ 20-ാം തീയതി വന്ന ലേഖനത്തിലെ ഒരു ഭാഗം ഇങ്ങനെയാണ്. ഒരു നേതാവെന്ന നിലയിൽ ഹാജി എപ്രകാരം പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നതെന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ ഇത് സഹായകമാണ്.

'എളങ്കൂർ, ചാത്തങ്ങോട്ടു പുറം അംശങ്ങളിൽ കുഞ്ഞഹമ്മദ് ഹാജിയും കൂട്ടരും രാജ്യഭരണം പൊടിപൊടിക്കുന്നു. കൊള്ളയും സ്ത്രീകളുടെ ചാരിത്ര്യഭംഗവും ചെയ്യുന്നവരെ കഠിനമായി ശിക്ഷിക്കുന്നു. അപ്പു നായർ എന്നയാളെ കൊള്ളക്കാർ ദേഹോപദ്രവമേൽപിച്ച സംഗതിയിൽ ഹാജിയാരുടെ മുമ്പാകെ സങ്കടം ബോധിപ്പിച്ചതായും വിചാരണ ചെയ്ത് കുറ്റക്കാർക്ക് അടിശിക്ഷ നൽകിയതായും അറിയുന്നു. സ്ത്രീകളെ പിടിക്കുന്നവർക്ക് കൈവിരൽ വെട്ടികളയുകയാണത്രേ ശിക്ഷ കൊടുത്തത്. ചാത്തങ്ങോട്ടുപുറം അംശത്തിൽ ജന്മികളായ മനപ്പാട്, എടക്കാട് ഈ ഇല്ലങ്ങളിൽ കുഞ്ഞഹമ്മദ് ഹാജി ചെന്നിരുന്നുവെന്നും യാതൊന്നും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ലെന്നും ഒരു ദിക്കിലേക്കും പോകരുതെന്നും, ആവശ്യപ്പെടുമ്പോൾ അരിയും ഉറുപ്പികയും കൊടുക്കണമെന്നും പ്രസ്തുത ഇല്ലങ്ങളിലെ നമ്പൂതിരിമാരോട് പറഞ്ഞതായും, അതുപ്രകാരം വളരെ തവണ കൊടുത്തു ബുദ്ധിമുട്ടിയതിനാൽ ഇപ്പോൾ കൊടുപ്പാൻ കഴിയാതെ, അവർ ഹാജി അറിയാതെ ഒളിച്ചു രാജ്യം വിട്ടുപോയതായും അറിയുന്നു'. മാധവൻ നായരുടെ മലബാർ കലാപത്തിൽ ഇപ്രകാരം പറയുന്നു.

ഖിലാഫത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ താഴേക്കിടയിലായിരുന്നു പ്രവർത്തനങ്ങളെങ്കിലും, പൊതുപ്രസംഗങ്ങൾ വിലക്കിക്കൊണ്ട് കളക്ടർ ഇ.എഫ് തോമസ് പുറത്തിറക്കിയ പട്ടികയിൽ കുഞ്ഞഹമ്മജദ് ഹാജിയുടെ പേരും ഉണ്ടായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷിനെ തുരത്തിയതിനുശേഷം വള്ളുവനാട്, നെല്ലിക്കുത്ത് പ്രദേശങ്ങളുടെ ഭരണം ഏറ്റെടുത്ത ശേഷം ചില പരിഷ്‌കാരങ്ങൾ ഹാജി നിലവിൽ വരുത്തി. ശരീഅത്ത് നിയമങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കുക, മലബാറിന്റെ അകത്തേക്കും പുറത്തേക്കും പാസ്സ് സംവിധാനം ഏർപ്പെടുത്തുക, കൃഷി ഭൂമിയുടെ അവകാശം കൃഷി ചെയ്തിരുന്ന കുടിയാന്മാർക്ക് കൊടുക്കുക, ഹിന്ദു ജന്മികളിൽ നിന്ന് പണപ്പിരിവ് നടത്തുക തുടങ്ങിയവയായിരുന്നു നടപ്പിലാക്കിയ ഭരണവ്യവസ്ഥകൾ. തനിക്ക് ബ്രിട്ടീഷിനോടുള്ള വൈരാഗ്യം മൂലമാണ് ഹാജി പോരാട്ടത്തിനിറങ്ങിയതെങ്കിലും ഒരു നേതാവായി വളരുന്നതിലും സ്ഥാനമാനങ്ങൾ കൈവരുന്നതിലും ഹാജിക്ക് താത്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നു തെളിയിക്കുന്ന ചില സംഭവങ്ങൾ മോഴിക്കുന്നത്ത് ബ്രഹ്‌മദത്തൻ നമ്പൂതിരിപ്പാട് 'ഖിലാഫത്ത് സ്മരണകളിൽ' രേഖപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. നമ്പൂതിരിപ്പാട് ജയിൽ വാസം അനുഭവിക്കുന്ന സമയം. അവിടെവെച്ച് ആരോ രണ്ടു പേർ കുഞ്ഞഹമ്മദ് ഹാജിയെയും, ചെമ്പ്രശ്ശേരി തങ്ങളേയും പറ്റി പറയുകയാണ്. കാര്യം ഇതാണ്, ഇരുവരും ഒരു ചർച്ചക്കിടയിൽ ഭരിക്കാൻ കിട്ടിയ ഭൂമിയെ ചൊല്ലിയുള്ള തർക്കത്തിലെത്തി. ഏറനാട്, വള്ളുവനാട് പ്രദേശങ്ങളിലെ ഏതൊക്കെ ഭാഗങ്ങൾ തങ്ങൾക്ക് വേണം എന്നതിനെ ചൊല്ലിയുള്ള വാഗ്വാദത്തിലാണ് ഇരുവരും. പെട്ടെന്ന് ഒരു വെടി ശബ്ദം കേൾക്കുകയും ഇരുവരും വാദം നിർത്തി അവിടേക്കു ഓടുകയും ചെയ്തു. ഇവിടെ അധികാരം തലക്ക് പിടിച്ചാകണം, സമര ലക്ഷ്യം പൂർണമാകുന്നതിനു മുമ്പേ ഇത്തരത്തിലുള്ള ചിന്തകൾ അവരിൽ ഉടലെടുത്തത്.


'കളക്ടർ തോമസ് കുഞ്ഞഹമ്മദ് ഹാജിയെ വിചാരണ ചെയ്യുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു, ' നിങ്ങൾ ഖിലാഫത്ത് രാജിന്റെ വലിയ കേണൽ ആണല്ലോ' എന്ന്. അതിന് ഹാജി പറഞ്ഞ മറുപടി, ' ഖിലാഫത്ത് എന്റെ വിഷയമല്ല, അത് തുർക്കിയുടെ പ്രശ്‌നമാണല്ലോ, ഞാൻ പോരാടിയതും നേടിയതും സ്വരാജ്യമാണ്' .


നിരന്തരമായി ചൂഷണങ്ങൾക്കും അടിച്ചമർത്തലുകൾക്കും വിധേയരായ, വലിയ ലോകപരിചയമോ വിദ്യാഭ്യാസമോ ഒന്നുംതന്നെയില്ലാത്ത, അന്നന്നത്തെ അന്നത്തിനായി അധ്വാനിച്ചു ജീവിക്കുന്ന, സാധാരണക്കാരായ ഒരുപറ്റം മനുഷ്യരുടെ സാമർത്ഥ്യവും, വൈഭവവുമാണ് ഈ ചെറുത്തുനിൽപ്പിൽ കാണാൻ കഴിയുക. ശത്രുപക്ഷത്ത് നിൽക്കുന്നവർ എത്രത്തോളം ശക്തരാണ് എന്നൊന്നും ആലോചിക്കാതെ, തങ്ങളാൽ കഴിയുന്ന രീതിയിൽ എല്ലാം പടക്കൂട്ടുകയാണ് അവർ ചെയ്തത്. വാരിയംകുന്നത്ത് കുഞ്ഞഹമ്മദ് ഹാജിയെന്ന മലബാർ സമര നേതാവ്, എല്ലാം വെടിഞ്ഞ് ദേശത്തിന്റെ നന്മക്കായി ജീവിതം ത്യജിക്കാൻ ഇറങ്ങി പുറപ്പെട്ട ഒരാളായിരുന്നില്ല. ഹാജി നേതൃത്വത്തിലേക്ക് വന്നതു തന്നെ വ്യക്തിപരമായ കാരണങ്ങളാലാണ്. എന്നാൽ മറ്റു നേതാക്കളിൽ നിന്ന് ഹാജിയെ വ്യത്യസ്ഥനാക്കുന്ന ഒരുപാട് ഘടകങ്ങൾ ഉണ്ടുതാനും. അദ്ദേഹത്തിനു കൈമുതലായുണ്ടായിരുന്ന ആജ്ഞാശക്തി തന്നെയാണ് എടുത്തു പറയേണ്ടത്. നൂറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട സമരപാരമ്പര്യമുള്ള മലബാറിൽ, വെറും ആറ് മാസക്കാലത്തെ നായകത്വംകൊണ്ട് മാത്രം ഇന്നും മലബാർ ജനതയുടെ മനസ്സിൽ വാരിയംകുന്നത്ത് കുഞ്ഞഹമ്മദ് ഹാജി നിലകൊള്ളുന്നവെങ്കിൽ അദ്ദേഹം ആ മണ്ണിൽ സൃഷ്ടിച്ച ചലനങ്ങളുടെ വ്യാപ്തി ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. ഒരു കലാപമെന്ന നിലക്ക് വഴിതെറ്റിപ്പോകാൻ ഒരുപ്പാട് മാർഗ്ഗങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടും നിലപാടിലെ കൃത്യത ഒന്ന് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് പതറാതെ അതിൽ ഉറച്ച് നിന്ന് പ്രവർത്തിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് സാധിച്ചത്.

ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ കണ്ണിൽ വാരിയംകുന്നത്ത് കുഞ്ഞഹമ്മദ് ഹാജി കൊടും കുറ്റവാളി തന്നെയായിരുന്നു. ഹാജിയുടെ പല നീക്കങ്ങളും ഗവൺമെന്റിന്റെ വൈരാഗ്യം ഇരട്ടിപ്പിച്ചു. ബ്രിട്ടീഷുകാർ ചതിയിലൂടെ ഹാജിയെ പിടികൂടുകയും, 1922 ജനുവരി 20ന് മലപ്പുറം കോട്ടക്കുന്നിന്റെ താഴ്‌വരയിൽ വെച്ച് വെടിവെച്ചു കൊല്ലുകയുമായിരുന്നു. ശിക്ഷ നടപ്പാക്കാനൊരുങ്ങിയപ്പോൾ ഹാജി പറഞ്ഞത്, 'കണ്ണുകെട്ടി പുറകിൽ നിന്നു വെടിവെച്ചുകൊല്ലുകയാണു പതിവെന്നു കേട്ടു. ഈയുള്ളവനെ കണ്ണു കെട്ടാതെ മുന്നിൽ നിന്നു നെഞ്ചിലേക്കു വെടിവെയ്ക്കാനുള്ള സന്മനസ്സു കാണിക്കണം. എനിക്ക് ഈ മണ്ണു കണ്ടുകൊണ്ടു മരിക്കണമെന്നു മാത്രമാണു പറയാനുള്ളത്' എന്നാണ്.


ശിക്ഷ നടപ്പാക്കാനൊരുങ്ങിയപ്പോൾ ഹാജി പറഞ്ഞത്, 'കണ്ണുകെട്ടി പുറകിൽ നിന്നു വെടിവെച്ചുകൊല്ലുകയാണു പതിവെന്നു കേട്ടു. ഈയുള്ളവനെ കണ്ണു കെട്ടാതെ മുന്നിൽ നിന്നു നെഞ്ചിലേക്കു വെടിവെയ്ക്കാനുള്ള സന്മനസ്സു കാണിക്കണം. എനിക്ക് ഈ മണ്ണു കണ്ടുകൊണ്ടു മരിക്കണമെന്നു മാത്രമാണു പറയാനുള്ളത്' എന്നാണ്.


ഹാജിയുടെ രക്തസാക്ഷിത്വം വരുംകാല തലമുറകളിൽ ദേശാഭിമാനത്തിന്റെയും പോരാട്ടത്തിന്റെയും മുളപൊട്ടിക്കുമെന്ന പേടി കൊണ്ടാകാം, ഒരു ചിത്രമോ, ഖബർ അടക്കുന്നതിനായി ജീവനറ്റ ഹാജിയുടെ ശരീരമോ ബ്രിട്ടീഷുകാർ അവശേഷിപ്പിച്ചില്ല. ജഡം കത്തിച്ച് ചാമ്പലവശിഷ്ടങ്ങൾ പോലും നീക്കം ചെയ്യുകയാണ് അവർ ചെയ്തത്. മലബാർ കലാപത്തിൽ ഒരേ സമയം വാഴ്ത്തപ്പെടുകയും, ആരോപണങ്ങൾക്ക് വിധേയനാവുകയും ചെയ്യപ്പെട്ട വ്യക്തിയെന്ന നിലയിൽ ഹാജിയെ നിരീക്ഷിക്കുമ്പോൾ, തന്റേതായ ജീവിതാനുഭവങ്ങളാൽ, നിഷ്പക്ഷമായി കാര്യങ്ങളെ കണ്ട ഒരു നേതാവിനെയാണ് കാണാൻ സാധിക്കുക. തന്റെ വ്യക്തിജീവിതമെല്ലാം മറന്നുകൊണ്ട് സ്വന്തം നാടിനു വേണ്ടി യാതൊരു പ്രതിഫലവും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ പടപൊരുതിയ ഒരു നേതാവായി വാരിയംകുന്നനെ ചിത്രീകരിക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല. ഒരു മുസൽമാനായിരുന്നു എന്ന ഒറ്റക്കാരണം മുൻനിർത്തി ഹാജിയെ ഒരു വർഗീയവാദിയെന്ന് മുദ്ര കുത്തുന്നതും യുക്തിയല്ല. ഹാജി ഒരു സാധാരണക്കാരനാണ്, സാധാരണക്കാരിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന് വന്നവനാണ്. അതിനാൽ തന്നെ അമാനുഷികതയോ ദൈവീകപരിവേഷമോ ചാർത്തി ഹാജിയെ ചിത്രീകരിക്കുന്നത് ഹാജിയുടെ സ്വത്വത്തെ ഹനിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്.

Thanks for reading Historica! Subscribe for free to receive new posts and support my work.