Jan 14 • 12M

മലബാർ കലാപം: ഖിലാഫത്തും നിസ്സഹകരണ പ്രസ്ഥാനവും

മലബാർ സമര ചരിത്രത്തിൻ്റെ നിഷ്പക്ഷ വായന - ഭാഗം 1

2
 
1.0×
0:00
-11:37
Open in playerListen on);
History For Everyone
Episode details
2 comments

ശകങ്ങൾ നീണ്ട ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര ചരിത്രം പഠിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് വിസ്മരിക്കാൻ സാധിക്കാത്ത സുപ്രധാനമായ ഒരേടാണ് 1921ലെ മലബാർ കലാപം. മാപ്പിള ലഹളയെന്നും മലബാർ ലഹളയെന്നും ഖിലാഫത്ത് ലഹളയെന്നുമെല്ലാം പേരുകേട്ട മലബാർ കലാപം. സമരം അരങ്ങേറിയതു മുതൽ ഇന്നോളം, ഒരു ശതാബ്ദകാലം കൊണ്ട് ഈ ചരിത്ര അധ്യായത്തിന് ചാർത്തിക്കിട്ടാത്ത പേരുകളോ വ്യാഖ്യാനങ്ങളോ ആരോപണങ്ങളോ ഇല്ല. ഇത്രയേറെ പഠനങ്ങൾക്കും പുസ്തകങ്ങൾക്കും ചർച്ചകൾക്കുമെല്ലാം വിഷയമായി മാറിയ, ഇത്രയേറെ കോളിളക്കങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച ഒരേട്, ഇന്ത്യയുടെയോ, ഒരുപക്ഷെ ലോകത്തിന്റെ തന്നെയോ ചരിത്രത്തിൽ വേറെ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞേക്കില്ല എന്നു പറഞ്ഞാൽ അത് അതിശയോക്തിയാകില്ല.

1921ൽ ഉണ്ടായ ഏതാനും സംഭവവികാസങ്ങളുടെ പേരിൽ മാത്രം അടയാളപ്പെടുത്താനാകുന്നതല്ല മലബാറിന്റെ കലാപങ്ങളുടെ ചരിത്രം. ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര ചരിത്രത്തേക്കാളധികം പഴക്കം അവകാശപ്പെടാനുണ്ടാകും അതിന്. 1836 മുതൽ മലബാറിന്റെ പല പ്രദേശങ്ങളിലായി അരങ്ങേറിയ, ചെറുതും വലുതും, ഒറ്റപ്പെട്ടതും സംഘടിതവുമായ, അനേകം പ്രക്ഷോഭങ്ങളുടെ കൊട്ടിക്കലാശമായിരുന്നു 1921ൽ നടന്നത് എന്ന് വേണമെങ്കിൽ പറയാം. ബ്രിട്ടീഷുകാരാലും ജന്മിമാരാലും കർഷകരായ കുടിയാന്മാർ കാലങ്ങളായി അനുഭവിച്ചുവന്ന ചൂഷണങ്ങൾക്കും അടിച്ചമർത്തലുകൾക്കും എതിരെ ഉടലെടുത്ത സ്വാഭാവിക ചെറുത്തു നിൽപ്പുകളായിരുന്നു ഈ കലാപങ്ങൾ. കാർഷിക മേഖലയിൽ നിലനിന്നുരുന്ന സന്തുലിതാവസ്ഥയെ തകർത്തുകൊണ്ട് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം നടപ്പിലാക്കിയ ഭൂനിയമങ്ങളും പാട്ട പരിഷ്‌കാരങ്ങളുമാണ് എല്ലാത്തിനും തുടക്കമിട്ടത്.

1792ൽ നടന്ന മൂന്നാം ആംഗ്ലോ-മൈസൂർ യുദ്ധത്തിൽ ടിപ്പു സുൽത്താനെ പരാജയപ്പെടുത്തിയതോടെയാണ് മലബാർ ബ്രിട്ടീഷ് അധീനതയിലാകുന്നത്.

1792ൽ നടന്ന മൂന്നാം ആംഗ്ലോ-മൈസൂർ യുദ്ധത്തിൽ ടിപ്പു സുൽത്താനെ പരാജയപ്പെടുത്തിയതോടെയാണ് മലബാർ ബ്രിട്ടീഷ് അധീനതയിലാകുന്നത്. പാവപ്പെട്ട കർഷകന് പണിയെടുക്കുന്ന മണ്ണിന്റെ അവകാശം നൽകിയ ടിപ്പുവിനെ പേടിച്ച് നാടുവിട്ടോടിയ ജന്മികുടുബങ്ങൾ മടങ്ങിയെത്തുന്നത് ഇതിനുശേഷമാണ്. കൃഷി ചെയ്തിരുന്ന മണ്ണിൽ കർഷകനുണ്ടായിരുന്ന അവകാശം കൈമാറ്റം ചെയ്തു കൊടുക്കുക വഴി വെള്ളക്കാർ ജന്മികളെ തങ്ങളുടെ കൂറുകാരാക്കി മാറ്റി. പാട്ടക്കാരെ കയ്യും കണക്കുമില്ലാതെ പിഴിഞ്ഞെടുക്കാനും ഇഷ്ടാനുസരണം കുടിയൊഴിപ്പിക്കാനുമൊക്കെയുള്ള അധികാരമാണ് ഇതിലൂടെ ജന്മിമാർക്ക് കൈവന്നത്.

ബ്രാഹ്‌മണന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും നായർ സമുദായത്തിലും മറ്റും പെട്ടവർ ഭൂമി പാട്ടത്തിനെടുക്കുകയും, ഈ ഭൂമി കൃഷി ചെയ്യാനായി കുടിയാന്മാർക്ക് കാണപ്പാട്ടത്തിനു കൊടുക്കുകയുമായിരുന്നു രീതി. വെറും പാട്ട കുടിയാന്മാരായ കർഷകർ കാണക്കാരനും ജന്മിക്കും പാട്ടം കൊടുത്തു കഴിയുമ്പോഴേക്കും മിച്ചമൊന്നും ഇല്ലാതാകുന്ന സ്ഥിതിയായിരുന്നു. ഏതെങ്കിലും കാരണവശാൽ വിളവ് കുറയുകയോ കൃഷി നശിച്ചു പോവുകയോ ചെയ്യുന്ന വർഷങ്ങളിൽ കർഷകന് പാട്ടം കൊടുക്കാൻ കഴിയാതെ വരികയും അവർ കുടിയിറക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ഇത്തരം കുടിയിറക്കലുകളാണ് ആദ്യ കാലം മുതൽ മലബാറിൽ ഉടലെടുത്ത കലാപങ്ങളുടെ മൂല കാരണമെന്ന് മലബാർ കളക്ടറായിരുന്ന വില്യം ലോഗൻ തന്നെ പറയുന്നുണ്ട്.

യൂറോപ്പ്യൻ അധിനിവേശ ശക്തികൾക്ക് മുസ്ലീങ്ങളോടുണ്ടായിരുന്ന വൈരാഗ്യത്തിന് 11-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ നടന്ന കുരിശു യുദ്ധങ്ങളോളം പഴക്കമുണ്ട്. 1498ൽ കാപ്പാട് വന്നിറങ്ങിയ വാസ്‌കോ ഡ ഗാമ മുഖ്യ ശത്രുക്കളായി കണ്ടത് മലബാറിലെ കച്ചവടത്തിന് ചുക്കാൻ പിടിച്ചിരുന്ന അറബികളെയായിരുന്നു. മുസ്ലീങ്ങൾ ജന്മനാ പ്രശ്‌നക്കാരും, മതഭ്രാന്തന്മാരും, സദാ ആയുധമേന്തി നടക്കുന്ന രക്തദാഹികളായ ക്രൂരന്മാരുമാണെന്നൊക്കെ ചിത്രീകരിക്കുന്ന വിവരണങ്ങളാണ് ബ്രിട്ടീഷുകാർ തങ്ങളുടെ ഔദ്യോഗിക രേഖകളിലടക്കം എഴുതിവെച്ചിരിക്കുന്നത്.

യൂറോപ്പ്യൻ അധിനിവേശ ശക്തികൾക്ക് മുസ്ലീങ്ങളോടുണ്ടായിരുന്ന വൈരാഗ്യത്തിന് 11-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ നടന്ന കുരിശു യുദ്ധങ്ങളോളം പഴക്കമുണ്ട്. 1498ൽ കാപ്പാട് വന്നിറങ്ങിയ വാസ്‌കോ ഡ ഗാമ മുഖ്യ ശത്രുക്കളായി കണ്ടത് മലബാറിലെ കച്ചവടത്തിന് ചുക്കാൻ പിടിച്ചിരുന്ന അറബികളെയായിരുന്നു.

പറങ്കികളുടെ കാലം തൊട്ട് അധിനിവേശ ശക്തികളോട് നിരന്തരം കലഹിച്ചവരാണ് മലബാറിലെ മാപ്പിളമാരെന്ന് ചരിത്രത്തിൽ കാണാം. ഇത്തരത്തിൽ പ്രതികരിക്കേണ്ടത് മതപരമായ തങ്ങളുടെ കടമയായാണ് മാപ്പിളമാർ കണ്ടിരുന്നത്. ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കും ജന്മിമാർക്കുമെതിരായുള്ള കലാപങ്ങൾക്ക് പ്രചോദനവും ആശിർവാദവും നൽകിയിരുന്നതാകട്ടെ മമ്പുറം അലവി തങ്ങളുടെ പുത്രൻ ഫസൽ പൂക്കോയ തങ്ങളെപ്പോലുള്ള ആത്മീയ നേതാക്കളും. കലാപത്തിന് പ്രേരണ നൽകിയെന്നാരോപിച്ച് 1852ൽ പൂക്കോയ തങ്ങളെ അറേബ്യയിലേക്ക് നാടുകടത്തി. ഇത് മലബാറിലെ ജനങ്ങളെ ചില്ലറയൊന്നുമല്ല ചൊടിപ്പിച്ചത്. തങ്ങളെ നാടുകടത്താനുള്ള ബ്രിട്ടീഷ് പദ്ധതിക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയ കളക്ടർ കൊനോലിയെ 1855ൽ മാപ്പിളമാർ കൊലപ്പെടുത്തി. അന്നോളം നടന്ന കലാപങ്ങളിൽവെച്ച് ഏറ്റവുമധികം കോളിളക്കം സൃഷ്ടിച്ച കലാപനടപടിയായിരുന്നു അത്. ബ്രിട്ടീഷ്-ജന്മി വിരുദ്ധ പാരമ്പര്യം രക്തത്തിലുള്ള മലബാറിലെ ജനങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ കനൽ അഗ്നിയാക്കി മാറ്റിയത് ഖിലാഫത്തിന്റെയും നിസ്സഹകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയും വരവാണ്.

എന്തായിരുന്നു ഖിലാഫത്ത് പ്രസ്ഥാനവും നിസ്സഹകരണവും?

1914 മുതൽ 1918 വരെ നീണ്ടുനിന്ന ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധം അവസാനിച്ചതോടെ ലോകത്താകെ ഉണ്ടായത് വലിയ മാറ്റങ്ങളായിരുന്നു. യുദ്ധത്തിൽ വിജയിച്ച ബ്രിട്ടനടങ്ങുന്ന 'സഖ്യ ശക്തികൾ', പരാജിതരായ 'കേന്ദ്രീയ ശക്തികളു'ടെ രാജ്യങ്ങൾ കയ്യേറാനും അധികാരം പിടിച്ചടക്കാനും തുടങ്ങി. അന്ന് മുസ്ലീങ്ങളുടെ ആഗോള നേതൃത്വമായിരുന്നു തുർക്കി കേന്ദ്രമാക്കിയ ഓട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഉസ്മാനിയ ഖിലാഫത്ത്. കത്തോലിക്കർക്ക് മാർപാപ്പ എങ്ങനെയാണോ, അതുപോലെയായിരുന്നു ലോക മുസ്ലീങ്ങൾക്ക് തുർക്കി ഖലീഫ. യുദ്ധത്തിൽ കേന്ദ്രീയ ശക്തികൾ പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ, തുർക്കി ഖലീഫക്കോ ഓട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിനോ യാതൊരുവിധ തകരാറും ഉണ്ടാക്കില്ലെന്ന് ബ്രിട്ടൻ, ഇന്ത്യയിലേതടക്കമുള്ള മുസ്ലീം സമൂഹത്തിന് വാക്കുകൊടുത്തിരുന്നു. യുദ്ധത്തിൽ ബ്രിട്ടനുവേണ്ടി പോരിനിറങ്ങിയവരിൽ മലബാറിൽ നിന്നടക്കമെത്തിയ മാപ്പിള പടയാളികൾ ഏറെയുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ കൊടുത്ത വാക്കു പാലിക്കാതെ ബ്രിട്ടൻ ഖലീഫയെ അധികാരത്തിൽ നിന്ന് താഴെയിറക്കുകയും തുർക്കി പിടിച്ചടക്കുകയും ചെയ്തു. ബ്രിട്ടൻറെ ഈ വിശ്വാസവഞ്ചന മുസ്ലീം സമുദായത്തിന് താങ്ങാനാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. ഇതിനെതിരെ ഉയർന്നുവന്ന പ്രതിഷേധമാണ് ഖിലാഫത്ത് പ്രസ്ഥാനത്തിന് രൂപം കൊടുക്കുന്നത്.

1919 നവംബറിൽ നടന്ന ആദ്യ ഖിലാഫത്ത് സമ്മേളനത്തിന് അധ്യക്ഷത വഹിച്ചത് മഹാത്മാഗാന്ധിയായിരുന്നു. മുഖ്യ ശത്രു ബ്രിട്ടൻ ആയതുകൊണ്ടുതന്നെ ഖിലാഫത്തിനെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരവുമായി കൂട്ടിച്ചേർക്കാൻ മുൻകൈ എടുത്തതും ഗാന്ധി തന്നെയാണ്.

ഖിലാഫത്ത് പുനഃസ്ഥാപിക്കുക എന്ന ആവശ്യമുന്നയിച്ച് ആരംഭിച്ച പ്രസ്ഥാനം പക്ഷെ ദേശീയ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര മുന്നേറ്റത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ് ഇന്ത്യയിൽ പ്രവർത്തിച്ചത്. അലി സഹോദരന്മാർ എന്നറിയപ്പെടുന്ന മുഹമ്മദ് അലി, ഷൗക്കത്ത് അലി; മൗലാനാ അബ്ദുൾ ബരി, അബ്ദുൽ കലാം ആസാദ്, മൗലാന മുഹമ്മദ് ഉൽ-ഹസ്സൻ എന്നിവരായിരുന്നു ഇന്ത്യയിലെ ഖിലാഫത്ത് പ്രസ്ഥാനത്തിൻറെ നേതാക്കൾ. 1919 നവംബറിൽ നടന്ന ആദ്യ ഖിലാഫത്ത് സമ്മേളനത്തിന് അധ്യക്ഷത വഹിച്ചത് മഹാത്മാഗാന്ധിയായിരുന്നു. മുഖ്യ ശത്രു ബ്രിട്ടൻ ആയതുകൊണ്ടുതന്നെ ഖിലാഫത്തിനെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരവുമായി കൂട്ടിച്ചേർക്കാൻ മുൻകൈ എടുത്തതും ഗാന്ധി തന്നെയാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിൽ മുസ്ലീം പ്രാതിനിധ്യം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും അവരുടെ പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കുകയുമായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. ഗാന്ധി കോൺഗ്രസിൻറെ നേതൃത്വം ഏറ്റെടുത്തതിന് തൊട്ട് പിന്നാലെയായിരുന്നു ഈ സംഭവങ്ങൾ.

1920 ഏപ്രിലിൽ മഞ്ചേരിയിൽ വെച്ച് ചേർന്ന അഞ്ചാം മലബാർ കോൺഗ്രസ് സമ്മേളനത്തോടെയാണ് ഖിലാഫത്ത് മലബാറിൻറെ മണ്ണിലേക്കെത്തുന്നത്. മലബാറിലേക്കെത്തിയപ്പോൾ പക്ഷെ ഖിലാഫത്തിന് ഏതാണ്ടും പൂർണ്ണമായിത്തന്നെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന്റെ മുഖം കൈവന്നിരുന്നു. മതപരമായ കടമ എന്നതിലുപരി വെള്ളക്കാരെ തങ്ങളുടെ ജന്മനാട്ടിൽനിന്നും കെട്ടുകെട്ടിക്കുകയെന്ന ചിന്ത ഇതിനോടകം മാപ്പിളമാർക്കിടയിൽ ശക്തമായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. 1920 ജൂൺ മാസം രാജ്യത്തിൻറെ മുഴുവൻ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള മുസ്ലീം നേതാക്കൾ ഒപ്പുവെച്ച ഒരു ഖിലാഫത്ത് സന്ദേശം ഇന്ത്യയുടെ ബ്രിട്ടീഷ് വൈസ്രോയി മുമ്പാകെ സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടു. എന്നാൽ ഇതിനെ മുഖവിലക്കെടുക്കാൻ വൈസ്രോയി തയ്യാറായില്ല. ഇതോടെ സമരവുമായി മുന്നോട്ട് പോകാൻ ഖിലാഫത്ത് നേതാക്കളും കോൺഗ്രസും തീരുമാനിച്ചു. അഹിംസാ മാർഗ്ഗത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായ സിവിൽ നിയമ ലംഘനങ്ങളും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തോടുള്ള നിസ്സഹകരണവും തുടർച്ചയായ നിരാഹാര സത്യാഗ്രഹങ്ങളുമടങ്ങുന്ന സമരപരിപാടിയായിരുന്നു ഗാന്ധി ആസൂത്രണം ചെയ്തത്. ആഗസ്റ്റ് 18ന് ഗാന്ധിയും മൗലാന ഷൗക്കത്ത് അലിയും കോഴിക്കോടെത്തി പങ്കെടുത്ത വമ്പൻ പ്രചാരണ സമ്മേളനത്തോടെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ മലബാർ ഇളകിമറിഞ്ഞു. ബ്രിട്ടനെതിരെ ഇന്ത്യയൊട്ടാകെ വിജയകരമായി സംഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ടതും 1857ലേതിനുശേഷം ഉണ്ടായതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും വലുതുമായ സമരമായിരുന്നു ഇത്.

മലബാറിലെ പാട്ടകർഷകരിൽ ഭൂരിഭാഗവും മുസ്ലീങ്ങളായിരുന്നു എന്ന ഘടകവും, എം.പി നാരായണ മേനോന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ രൂപീകൃതമായ 'കുടിയാൻ സംഘ'ത്തിന്റെ താഴെത്തട്ടിലുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങളും ഖിലാഫത്തിലെ കർഷക പ്രാതിനിധ്യം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിൽ സുപ്രധാനമായി.

മലബാർ കലാപം

ഖിലാഫത്തും നിസ്സഹകരണ പ്രസ്ഥാനവും സജീവമായതിനെ തുടർന്ന് മലബാറിലുണ്ടായ ചലനങ്ങളാണ് മലബാർ കലാപത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നത്. മഞ്ചേരി സമ്മേളനവും മഹാത്മാ ഗാന്ധിയുടെ നേരിട്ടുള്ള ഇടപെടലുമെല്ലാം വലിയ സ്വാധീനമാണ് മലബാറിലെ സാധാരണക്കാരായ മാപ്പിള കുടിയാന്മാരിൽ ഉണ്ടാക്കിയത്. മത പണ്ഡിതരായിരുന്ന ആലി മുസല്യാരുടെയും ചെമ്പ്രശ്ശേരി തങ്ങളുടെയുമെല്ലാം ഇടപെടലുകളും ഖിലാഫത്തിന്റെ വളർച്ചക്ക് കരുത്തേകി. മലബാറിലെ പാട്ടകർഷകരിൽ ഭൂരിഭാഗവും മുസ്ലീങ്ങളായിരുന്നു എന്ന ഘടകവും, എം.പി നാരായണ മേനോന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ രൂപീകൃതമായ 'കുടിയാൻ സംഘ'ത്തിന്റെ താഴെത്തട്ടിലുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങളും ഖിലാഫത്തിലെ കർഷക പ്രാതിനിധ്യം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിൽ സുപ്രധാനമായി.

ഒന്നാം ലോക മഹായുദ്ധം കൊടുമ്പിരികൊണ്ടതോടെ ബ്രിട്ടൻ ഇന്ത്യയിൽ യുദ്ധഫണ്ട് പിരിക്കൽ സജീവമാക്കിയിരുന്നു. ജന്മിമാർക്കും മുതലാളിമാർക്കും പുറമെ അന്നന്നത്തെ അന്നം പോലും ഇല്ലാതിരുന്ന കുടിയാന്മാരുടെ കയ്യിൽ നിന്നും യാതൊരു ദാക്ഷിണ്യവും കാണിക്കാതെയാണ് വെള്ളക്കാർ ഫണ്ട് പിരിച്ചെടുത്ത്. അരപ്പട്ടിണിയായിരുന്ന കുടിയാന്മാർ യുദ്ധം അവസാനിച്ചതോടെ മുഴുപ്പട്ടിണിയായി. ഇതും പോരാത്തതിന് കർഷകർക്കുമേൽ ഭാരിച്ച നികുതിയും ബ്രിട്ടീഷ് ഗവൺമെന്റ് ഏർപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. മലബാറിലെ പ്രധാന വിഭവങ്ങളായിരുന്ന ഉപ്പ്, പുകയില, തടി എന്നിവയുടെ വ്യാപാര കുത്തക ബ്രിട്ടൻ കയ്യടക്കിവച്ചിരുന്നതും സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം ദുസ്സഹമാക്കി.

1922-ഓടെ ഗാന്ധി ഇന്ത്യയുടെ പ്രധാനമന്ത്രിയാകുമെന്ന തരത്തിലുള്ള വലിയ പ്രചാരണങ്ങൾ ആയിടക്ക് മലബാറിൽ സജീവമായിരുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായുള്ള അവസാന പോരാട്ടമായിരുന്നു ഖിലാഫത്തും നിസ്സഹകരണവുമെന്ന് അക്കാലത്തെ പ്രാദേശിക കോൺഗ്രസ് നേതാക്കൾ പോലും വിശ്വസിച്ചിരുന്നു എന്നതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം.

ഇങ്ങനെ സാമ്പത്തികമായും മാനസികമായും തകർന്നിരുന്ന ജനങ്ങൾക്കിടയിലേക്കാണ് ഖിലാഫത്തിന്റെയും ദേശീയതയുടെയുമെല്ലാം സന്ദേശവുമായി സാക്ഷാൽ ഗാന്ധി തന്നെ നേരിട്ടെത്തുന്നത്. തങ്ങളുടെ ജീവിതം നരകമാക്കുന്ന വെള്ളക്കാരനെതിരെയും അവരുടെ പരിവാരകരായ ജന്മിമാർക്കെതിരെയും സംഘടിക്കാനും പ്രതികരിക്കാനും കിട്ടിയ അവസരം അവർ ഏറ്റെടുക്കുകയായിരുന്നു. ഗാന്ധിയെപ്പോലൊരാൾ മുന്നിൽ നിന്ന് നയിക്കുന്നതും തങ്ങളുടെ ആത്മീയ നേതാക്കൾ അവരോടൊപ്പം പോരാടാൻ ഇറങ്ങിയതും ആ ജനതക്ക് നൽകിയ ഊർജ്ജത്തിന്റെ അളവ് ഊഹിക്കാവുന്നതാണ്. ഓരോ ദിവസവും ഖിലാഫത്ത് സഭകളിലേക്ക് ആളുകൾ ഒഴുകിയെത്തുന്ന കാഴ്ചയായിരുന്നു. അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ബ്രിട്ടീഷ് അധികാരികളെ ഞെട്ടിച്ച ജനപങ്കാളിത്തമായിരുന്നു ഖിലാഫത്തിൽ ഉണ്ടായത്. 1922-ഓടെ ഗാന്ധി ഇന്ത്യയുടെ പ്രധാനമന്ത്രിയാകുമെന്ന തരത്തിലുള്ള വലിയ പ്രചാരണങ്ങൾ ആയിടക്ക് മലബാറിൽ സജീവമായിരുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായുള്ള അവസാന പോരാട്ടമായിരുന്നു ഖിലാഫത്തും നിസ്സഹകരണവുമെന്ന് അക്കാലത്തെ പ്രാദേശിക കോൺഗ്രസ് നേതാക്കൾ പോലും വിശ്വസിച്ചിരുന്നു എന്നതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം.

Thanks for reading Historica! Subscribe for free to receive new posts and support my work.