Jan 13 • 10M

കേരളവും മലയാളിയുടെ ചരിത്ര ജീവിതവും - എപ്പിസോഡ് 2

അരികുവൽകരിക്കപ്പെട്ടവരുടെ ഉൾക്കൊള്ളൽ ചരിത്രം (Inclusive History)

4
3
 
1.0×
0:00
-10:19
Open in playerListen on);
History For Everyone
Episode details
3 comments

കടൽ കരയും കൈമാറ്റ രൂപങ്ങളും

അഴിമുഖ സ്ഥാനങ്ങളിലും കടൽ തീരത്തും കായൽ പുറത്തും വളർന്നു വന്ന പ്രാചീന കൈമാറ്റ സ്ഥാനങ്ങൾ വിഭവങ്ങളുടെയും സാംസ്‌കാരിക രൂപങ്ങളുടെ പകർച്ചയുടെയും കൈമാറ്റങ്ങളുടെയും ഇടങ്ങളായി വികസിച്ചുവന്നു. അധികാരസ്ഥാനങ്ങളും കോയ്മാ സ്ഥാനങ്ങളുമായി ഇവയിൽ പലതും മാറി. ഇടനാടിനെ കേന്ദ്രീകരിച്ചു വളർന്നു വന്ന നാടുകളുടെ ഉടയവരായ നാട്ടുകോയ്മകൾ, കൈമാറ്റത്തിന്റെയും കടൽ കച്ചവടത്തിന്റെയും മേൽ അധികാരം സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഇത്തരം കൈമാറ്റ സ്ഥാനങ്ങൾ പ്രാചീന പട്ടണങ്ങളായി വളർന്നു വന്നു. കൊല്ലവും കൊടുങ്ങല്ലൂരും പൊന്നാനിയും കോഴിക്കോടും മാടായിയും ഉൾപ്പടെ പല പ്രാചീന - പൂർവ്വ മധ്യകാല കൈമാറ്റ കച്ചവട സ്ഥാനങ്ങളും നഗരങ്ങളും പട്ടണങ്ങളായി നിലനിന്നു. കടൽ തീരമേഖലകളിലെ കൈമാറ്റ കേന്ദ്രങ്ങൾ നാട്ടു കോയ്മകളുടെ അധികാര വ്യവസ്ഥയിലേക്ക് അകപ്പെടുത്തുകയും ഭരണവ്യവസ്ഥയുമായി കൂട്ടി നിർത്തുകയും ചെയ്തു. കൈമാറ്റ - കച്ചവട കേന്ദ്രങ്ങളെ നാട്ടു കോയ്മകൾ നിയന്ത്രിച്ചത് ഇവിടങ്ങളിൽ കൈമാറ്റം ചെയ്യുന്ന വിഭവങ്ങളിൽ പങ്കുപറ്റിക്കൊണ്ടായിരുന്നു. കാട്ടിലെയും പറമ്പ് പുരയിട ഭൂമിയിലെയും വിഭവങ്ങൾ ഇടനാട്ടിലെ അങ്ങാടികളിലും കൈമാറ്റ ചന്തകളിലും സമാഹരിച്ചാണ് തീരപ്രദേശത്തെ പട്ടണങ്ങളിൽ എത്തിച്ചേർന്നത്. കടൽ വാണിജ്യത്തിന്റെയും കച്ചവടത്തിന്റെയും അടിത്തറ കാട് മേഖലയിലെയും പറമ്പ് ഭൂമികളിലെയും വിഭവങ്ങളായിരുന്നു.

തിണകളും അതിജീവനവും

പഴംതമിഴ് പാട്ടുകളിൽ പശ്ചിമഘട്ട പ്രദേശങ്ങളിലെ കാടും മലയും മലയടിവാരവും ഉൾപ്പെടുന്ന പ്രദേശങ്ങളെ മുല്ല, കുറിഞ്ഞി തിണകളായിട്ടാണ് വർണ്ണിച്ചിട്ടുള്ളത്. കടലും കായലും തീരഭൂമിയും ജലപ്പരപ്പും ചതുപ്പുഭൂമിയും ഉൾപ്പെടുന്നതാണ് നെയ്തൽ തിണ. മരുതം തിണ നീർനില കൃഷിയും സ്ഥിരവാസവും രൂപപ്പെട്ട നദീതടങ്ങളിലെ നീർനില കൃഷി ഇടങ്ങളാണ്. കേരളത്തിലെ ആദ്യകാല കൃഷി രൂപം ഇടനാട്ടിലെ എക്കലടിഞ്ഞ നദീതടങ്ങളിൽ ഉണ്ടായി വന്ന മരുതം ഭൂമിയിലെ നീർനില കൃഷിയായിരുന്നില്ല. വേട്ടയാടലും ഭക്ഷ്യശേഖരണവും, കാടുമേഖലയിലെ മുല്ല, കുറിഞ്ഞി, തിണ ഇടങ്ങളിലെ ആദ്യകാല അതിജീവന രൂപമായിരുന്നു. തിനയും - വരകും ഉൾപ്പടെയുള്ള ബഹുവിളകളും കരനെല്ലും പുനം കൃഷിയും തട്ടുകൃഷിയുമായി ആദ്യമേ തന്നെ വളർന്നു വന്നിരുന്നു. കന്നു കാലിവളർത്തലായിരുന്നു മുല്ല, കുറിഞ്ഞി തിണകളിലെ മറ്റൊരു അതിജീവന രൂപം. കടൽ-കായൽ പ്രദേശമായ നെയ്തൽ തിണയിൽ മീൻപിടുത്തവും ഉപ്പുകുറുക്കലും കടൽവിഭവ ശേഖരണവുമായിരുന്നു പ്രധാന ഉപജീവന രൂപങ്ങൾ. കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള ഉപജീവനരൂപങ്ങൾ മല മേഖലയിലെയും കടൽ-കായൽ മേഖലയിലെയും ജീവിത പ്രവർത്തികളായിരുന്നു.

കേരളത്തിലെ പ്രാചീന അതിജീവന രൂപങ്ങളും വാസസ്ഥാനങ്ങളും ഉണ്ടായി വന്നത് കാട്-കടൽതീര മേഖലയിലാണ്. ഈ രണ്ട് മേഖലകൾ തമ്മിലുള്ള പാരസ്പര്യ തുടർച്ചയുടെയും വിഭവപ്പകർച്ചകളുടെയും കൈ മാറ്റ ബന്ധങ്ങളുടെയും തുടർച്ചയിലാണ് മരുതം എന്ന നദീതട നീർനില പ്രദേശം ഒരു സ്ഥിരവാസപ്രദേശവും നീർനില സ്ഥിരകൃഷി ഇടവുമായി വികസിച്ചു വന്നത്.

ജനസഞ്ചയവും ജീവിത പ്രവർത്തികളും

പ്രാചീന കേരളത്തിലെ ജനങ്ങൾ ഗോത്ര ജനസഞ്ചയങ്ങളായിരുന്നു. അവർ കുടികൾ എന്നറിയപ്പെട്ട വിവിധ ചാർച്ചക്കൂട്ടങ്ങളായി വളർന്നു വന്നു. പശ്ചിമഘട്ട കാടുമേഖലയിലും കടൽതീര പ്രദേശത്തുമായിരുന്നു ജനവാസം ഉണ്ടായി വന്നത്. കിഴക്കും പഴിഞ്ഞാറുമായി അതിർത്തി പങ്കിടുന്ന കേരളത്തിലെ കിഴക്ക്-പടിഞ്ഞാറ് കാട്-കടൽ പ്രദേശങ്ങൾ ചരിത്രപരമായി പ്രാധാന്യമുള്ള ഇടങ്ങളായിട്ടാണ് നിലനിന്നിട്ടുള്ളത്.

പർവ്വത-കുന്ന്-മലയിടങ്ങളും മലയോരവും കൂടിച്ചേർന്ന പ്രദേശങ്ങൾ മനുഷ്യരുടെ പെരുമാറ്റ ഇടങ്ങൾ കൂടിയായിരുന്നു. പശ്ചിഘട്ട മേഖലയിലെ വനനിബിഡവും ജൈവവൈവിധ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞതുമായ കിഴക്കൻ മേഖലകളിൽ വേട്ടയാടലും ഭക്ഷ്യ ശേഖരണവും വെട്ടിച്ചുട്ടുള്ള പുനം കൃഷിയും നടത്തി മനുഷ്യർ നിലനിന്നു.

സ്ത്രീകളും പുനം കൃഷിയും

കേരളത്തിൽ ഭക്ഷ്യ ശേഖരണ സംസ്‌കാരവും ബഹുവിള കാർഷിക ഇടങ്ങളും രൂപപ്പെടുത്തിയത് കാടുമേഖലയിലെ കുടി സമൂഹങ്ങളായിരുന്നു. ഈ ജീവന പ്രക്രിയകളിൽ കൃഷി കണ്ടെത്തിയത് സ്ത്രീകളായിരുന്നു. ഫലമൂലാദികൾ ശേഖരിക്കുന്ന പ്രക്രിയയിൽ ഏർപ്പെട്ട സ്ത്രീസമൂഹമായിരുന്നു കൃഷിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞത്. വെട്ടിച്ചുട്ട് കൃഷിയും തട്ട് കൃഷിയും പുനംകൃഷിയായി വികസിപ്പിച്ചതു കാട് മേഖലയിലുള്ള കുടിസമൂഹങ്ങളിലെ സ്ത്രീകളായിരുന്നു. അവർ വേടർ, വേട്ടുവർ കുലങ്ങളിൽ പെട്ടവരായിരുന്നു. പഴം തമിഴ് പാട്ടുകളിൽ കാണുന്ന സൂചനകൾ പ്രകാരം സ്ത്രീയും പുരുഷനും കൂട്ടായി വേട്ടയാടിയിരുന്നു. സ്ത്രീകൾ ക്രമേണ കൃഷിയിലേക്ക് മാറി വരുകയും ചെയ്തു. സ്ത്രീകൾക്ക് നടത്തി കൊണ്ടുപോകാവുന്നതും നിയന്ത്രിക്കാവുന്നതുമായ തരത്തിലുള്ളതാണ് പുനം കൃഷി.

സ്ത്രീ പുരുഷ ബന്ധങ്ങൾ

സ്ത്രീകൾക്ക് പങ്കാളിത്തവും പ്രാമുഖ്യവും ലഭിക്കുന്ന തരത്തിൽ വിഭവ ശേഖരണവും വിഭവ ഉത്പാദനവും രൂപപ്പെട്ടു വന്ന ഒരു ജൈവ പാരിസ്ഥിതിക വ്യൂഹമായിരുന്നു പശ്ചിമഘട്ടത്തിലേത്. സ്ത്രീകൾക്ക് വിഭവങ്ങളുടെ ശേഖരണത്തിലും വിഭവോല്പാദനത്തിലും പങ്കാളിത്തം ലഭിച്ചു. മാത്രമല്ല അവർക്ക് അവരുടെ ഇണയെ സ്വയം തെരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സൗകര്യവും കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു. കുലങ്ങൾക്കു വെളിയിൽ നിന്ന് സ്ത്രീകൾക്ക് അവരുടെ ഇണയെ കണ്ടെത്താവുന്ന ബഹിർകുല ഇണ തേടൽ രൂപങ്ങൾ പുനം കൃഷി മേഖലയിൽ ഉണ്ടായി വന്നു. പല തരം ഗോത്ര ജനസഞ്ചയങ്ങൾ പാർക്കുന്ന ജൈവ പാരിസ്ഥിതിക പ്രദേശമായിരുന്നു പ്രാചീന കാലഘട്ടത്തിലെ പശ്ചിമഘട്ട പ്രദേശം. ഈ ഗോത്ര ജനസമൂഹങ്ങൾക്കിടയിൽ സ്ത്രീകൾക്ക് സ്വന്തമായി ഇണയെ കണ്ടെത്തി ഇണചേരാനും പ്രജനനം നടത്താനും കഴിഞ്ഞിരുന്നതിനെ പറ്റി സംഘം പാട്ടുകളിൽ സൂചനകൾ ഉണ്ട്. പഴംതമിഴ് പാട്ടുകളിൽ കളവ് എന്നാണ് ഈ സമ്പ്രദായത്തെ പറഞ്ഞിരുന്നത്. കളവ് എന്ന ആൺ - പെൺ ബന്ധത്തിൽ സ്ത്രീകൾക്ക് പുരുഷനെ തിരഞ്ഞെടുക്കാനും ഇണ ചേരാനുമുള്ള സ്വാത്രന്ത്യം ലഭ്യമായിരുന്നു.

ലൈംഗികതയിലും പ്രജനനത്തിലും സ്ത്രീകൾ നിലനിർത്തിയ സ്വതന്ത്ര്യതയായിരുന്നു ഇത്. സ്ത്രീകൾക്ക് അവരുടെ ലൈംഗികതയുടെ മേലുള്ള ഒട്ടോണമി / സ്വാതന്ത്ര്യത സാധ്യമാകുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒന്നായിയിരുന്നു പശ്ചിമഘട്ട കാടു മേഖലയിൽ പ്രാചീന കാലത്ത് നിലനിന്ന സ്ത്രീപുരുഷ ബന്ധങ്ങൾ.

കുലങ്ങളും കുടികളും

വിവിധങ്ങളായ അതിജീവന രൂപങ്ങൾ നിലനിർത്തിയ വിവിധ കുടികളിൽ ഉൾപെട്ട ജനസഞ്ചയത്തെ കുടിമാക്കൾ എന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്. വ്യത്യസ്ത രീതിയിലുള്ള ധാന്യങ്ങൾ ബഹുവിളയായി കൃഷി ചെയ്യുന്നതിനോടൊപ്പം കാട് വിഭവങ്ങൾ ശേഖരിക്കുകയും വേട്ടയാടുകയും മൃഗപരിപാലനം നടത്തുകയും ചെയ്തിരുന്ന വ്യത്യസ്ത ഗ്രോതസമൂഹങ്ങളെ പൊതുവെ കുടിമാക്കൾ എന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്. സവിശേഷമായ ഒരു അതിജീവന രൂപം സ്വതന്ത്രമായി നിലനിർത്തുകയും ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥലത്ത് അധിവസിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സമൂഹങ്ങളെയാണ് പൊതുവെ കുടികൾ എന്ന് പറയുന്നത്. ഗോത്ര കൂട്ടായ്മകളുടെ വലുപ്പത്തിനനുസരിച്ച് കുടിമാക്കളെ ചെറുകുടി പെരുങ്കുടി എന്നിവയിൽ പെട്ടവരായി കണക്കാക്കിയിരുന്നു. കുടികൾ ഉൾപിരിവുകളോടെ രക്ത- കുല ബന്ധങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് നിലനിന്ന ഗോത്ര കൂട്ടായ്മകളാണ്. കുലങ്ങൾ ഇൽ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഇല്ല ക്രമത്തിനനുസരിച്ച് രക്ത ബന്ധത്തിന്റെ അടിത്തറയിൽ നിലനിന്ന ചാർച്ച കൂട്ടങ്ങളാണ്. പല തരത്തിലുള്ള ഗോത്രസമൂഹങ്ങളിൽ കുലഗോത്ര ബന്ധത്തിലധിഷ്ഠിതമായി വ്യത്യസ്ത കുടികൾ കൂടിച്ചേർന്ന് ഊരുകളുണ്ടായി വന്നു. മലമുകളിലൊ മലകൾക്ക് ചുറ്റുമൊ മലഞ്ചെരുവുകളിലൊ ആണ് വിവിധ കുടികൾ കൂടിച്ചേർന്ന് ഊരുകളായി വികസിച്ചുവന്നത്. പല തരം ഊരുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവ മുതൂർ, പെരൂർ, ചിറൂർ, പുതൂർ, നല്ലൂർ എന്നിങ്ങനെ വിവിധ പേരുകളിൽ അറിയപ്പെട്ടു. വിവിധ ഊരുകൾ ഉണ്ടായി വരുമ്പോൾ ഊരിൽ താമസിക്കുന്ന കുടിസഞ്ചയത്തിന്റെ കാവലർ എന്ന നിലയിൽ ഊരിന്റെ നാഥന്മാർ അല്ലെങ്കിൽ ഊരിന്റെ മൂപ്പന്മാർ ഉണ്ടായി വന്നു. ഒരു കൂട്ടം ഊരുകൾ മലകൾ കേന്ദ്രീകരിച്ചു കൂടി നില്ക്കുമ്പോൾ മലകളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന മലനാഥന്മാർ വളർന്നു വരികയും അവർ ഊരുകൾക്ക് മേൽ നിയന്ത്രണം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. മലനാഥന്മാരിൽ ചിലർ ഒരു കൂട്ടം മലകളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന പൊറയന്മാർ ആയി മാറുകയും ചെയ്തു.

പൊറൈ എന്നാൽ മല എന്നാണർത്ഥം. മലനാഥന്മാരായിട്ടുള്ള പൊറൈയന്മാർ മലയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നവരാണ്. അവർ അവരുടെ രീതിയിൽ ജീവിച്ചു പോന്ന ഗോത്ര തലവന്മാരായിരുന്നു. മലകളിലെ വിവിധങ്ങളായ വിഭവങ്ങൾ മലയും ചുരവും താണ്ടി മലയടിവാരത്തും പിന്നീട് പെരുവഴിയും കവലയും കടന്ന് കടൽ പുറത്തുള്ള കൈമാറ്റ കേന്ദ്രങ്ങളിൽ എത്തിയിരുന്നു.

മീൻ പിടിച്ചും ഉപ്പുകുറുക്കിയും കടൽ വിഭവങ്ങൾ ശേഖരിച്ചും ജീവിച്ചവർ മീനവർ പരതവർ എന്നി പേരുകളിൽ അറിയപ്പെടുന്ന മുക്കുവ കുടികളായിരുന്നു. അവർ കുടികളായിട്ടാണ് തങ്ങളുടെ ജീവിത പ്രക്രിയകളിൽ ഏർപ്പെട്ടതും അതിജീവിച്ചതും. കല്ലുപ്പും ഉണക്കമീനും പകരം കൊടുത്ത് കാട് വിഭവങ്ങൾ അവർ വാങ്ങി. ഇത്തരത്തിലുള്ള പാരസ്പര്യ കൈമാറ്റവും ഇടപഴകലും കടൽ വിഭവങ്ങൾ മലയിലുള്ളവർക്കും കാട്ടു വിഭവങ്ങൾ കടലോരത്തുള്ളവർക്കും പകർന്നു കിട്ടുന്ന ഒരു കാട് കടലോര കൈമാറ്റവും വിനിമയവും വികസിച്ചു വന്നു. പ്രാചീന കേരളത്തിൽ കാട് - കടൽ മേഖലകളായിരുന്നു വിഭവങ്ങളുടെയും അധിവാസത്തിന്റെയും പ്രാചീന ഇടങ്ങൾ. ഈ കൈ മാറ്റബന്ധത്തിന്റെ ഭാഗമായിട്ടാണ് കാടുമേഖലയ്ക്കും കടൽമേഖലയ്ക്കും ഇടയിലുള്ള ഇടനാട് പ്രദേശത്ത് സ്ഥിര കൃഷിയും അധിവാസ രൂപങ്ങളും മനുഷ്യസഞ്ചയങ്ങളും വളർന്നു വന്നത്.

തുടരും

Thanks for reading Historica! Subscribe for free to receive new posts and support my work.